11 
men heeft reeds polyvalente sera gemaakt, die werkzaam zijn tegen twee of meer soorten, maar 
ongelukkigerwijs hebben wij nog geen sera tegen den beet der in onzen Archipel voorkomende 
soorten. Wel is men aan 's Lands Koepokinrichting daaraan bezig, doch het zal nog wei een tijd 
duren voor deze praeparaten gereed zijn. 
Uit het vorenstaande volgt, dat men, als men er toe in de gelegenheid is, wel serum 
antivénimeux zal aanwenden, maar dat men er volstrekt niet alleen op zal vertrouwen. Daartoe 
is de werking van de thans verkrijgbare sera tegen den beet der hier voorkomende slangen te 
onzeker. 
Het serum komt gedroogd in den handel voor; men moet zich bij het oplossen stipt aan 
het bijgevoegde voorschrift houden, daar het anders vaak in 't geheel niet oplost. Men spuit op 
een willekeurige plek onderhuids dan wel in een ader minstens 10 kubieke centimeter in; in de 
meeste gevallen zal het echter aanbeveling verdienen, de dosis grooter te nemen; sommige medici 
raden zelfs aan tot 100 kub. centimeter intraveneus in te spuiten. 
Verder verdient het aanbeveling, den patiënt matige hoeveelheden alcohol toe te dienen ; 
deze mogen echter niet zoo groot zijn, dat de patiënt sterk onder den invloed komt. 
Resumeeren wij thans nog zeer in het kort de maatregelen, die bij den beet door een 
giftige slang te nemen zijn, dan zijn deze de volgende: 
1. Afbinden. 
2. Verwijding der wond. 
3. Mechanische verwijdering van het gif door uitspoelen, uitdrukken enz.. 
4. Inwrijven van de wond met poeder van overmangaanzure kali, dan wel inspuiten in en 
om de wond van een oplossing van 1 — 5°/o overmangaanzure kali (10 — 50 cc.) dan wel chloor- 
goud (10 cc. eener \°l^ oplossing), dit laatste alleen door een medicus te verrichten. 
5. Onderhuids dan wel in een ader inspuiten van 10 — 100 cc. serum antivénimeux (alleen 
door een medicus te verrichten). 
6. Verwijdering der ligatuur (eventueel intermitteerend). 
7. Toediening van matige hoeveelheden alcohol. 
