De slaapneiging gaat geleidelijk over in steeds dieper wordende bewusteloosheid, de ademhaling 
wordt hoe langer hoe zwakker, en enkele uren (in den regel 10 — 12) na den beet sterft de patiënt 
aan ademhalingsverlamming. 
Sterft de patiënt niet, dan beginnen op een gegeven moment de verschijnselen terug te 
gaan; dit gaat in vele gevallen verwonderlijk snel, zoodat iemand, enkele uren nadat hij aan 
den rand van het graf stond, zich weer volkomen gezond kan gevoelen. 
Geheel anders is het beeld na den beet van een Lachesis. Daarbij voelt de lijder dadelijk 
zeer hevige pijn op de plaats van den beet; deze wordt direct rood, later meer paarsch; spoedig 
komt er een belangrijke zwelling van het aangedane deel, waarbij de pijn nog heviger wordt en 
soms krampen optreden. Dikwijls gaat dit gepaard met bloedingen onder de huid. De patiënt 
klaagt verder over hevige dorst; mond en keel zijn droog en rood; de oogen zijn beloopen. De 
zwelling van het gebeten lichaamsdeel kan buitengewoon sterk zijn ; zoo herinner ik mij een 
geval van een lachesisbeet in de hand, waarbij de geheele arm door de zwelling dikker werd 
dan de dij van den lijder. 
Bij lichte gevallen komen er geen belangrijke algemeene verschijnselen; bij ernstige voelt 
de patiënt zich reeds na een betrekkelijk korten tijd zeer zwak; soms komen er bloedingen uit 
den mond en uit verschillende organen (maag, darm enz.). Langzamerhand wordt de lijder eerst 
gevoelloos, dan bewusteloos; de pols wordt hoe langer hoe kleiner, de ademhaling steeds moei- 
lijker, en zoo kan na eenige uren de dood intreden. Deze afloop komt echter bij deze groep 
niet zoo dikwijls voor als na een najabeet. 
Komt het niet zoo ver, dan gaan de algemeene verschijnselen in korten tijd terug; de 
plaatselijke symptomen zijn dan evenwel nog lang niet beter. Zij kunnen nog zeer geruimen tijd 
blijven bestaan en aanleiding geven tot het optreden van koud vuur, bloedvergiftiging en andere 
gevaarlijke complicaties, die op den langen duur toch nog den dood tengevolge kunnen hebben. 
In zeldzame gevallen kan, bij den beet van alle soorten gifslangen, de dood zeer snel, 
soms slechts enkele minuten na den beet optreden. Dit gebeurt, wanneer toevalligerwijze het gif 
direct in een ader is gespoten. Het verbreidt zich dan in een oogenblik door het geheele lichaam 
en voert dan in zeer korten tijd tot het overlijden van den patiënt. Gelukkig gebeurt dit niet dikwijls. 
De behandeling van den beet eener giftige slang is bijna altijd tweeledig; in de eerste 
plaats tracht men de resorptie van het gif te voorkomen; daarop volgen dan de maatregelen om 
het gif te verwijderen, en voor zoover dat niet kan, het onschadelijk te maken. 
Dat men de behandeling begint met maatregelen, die tegengaan dat het gif in het bloed 
wordt opgenomen, ligt voor de hand. Zoolang het gif zich niet door het lichaam verspreid heeft, 
kan het alleen plaatselijke werking uitoefenen, en komt het dus niet tot het optreden der levens- 
gevaarlijke algemeene verschijnselen, die wij in het vorenstaande beschreven. 
Dat voorkómen van de resorptie van het gif geschiedt zeer eenvoudig door het afbinden 
van het gewonde lichaamsdeel centraal van den beet. Daardoor worden de bloed- en lymphe- 
vaten dichtgedrukt, zoodat geen transport van het gif buiten het afgesnoerde gedeelte mogelijk 
is. Dit afbinden moet direct na den beet geschieden. De resorptie van het gif heeft namelijk zeer 
snel plaats, wat blijkt uit de volgende proeven, die daarover genomen zijn. Men spoot bij ratten 
een bepaalde hoeveelheid slangegif in de punt van den staart. Bij eenige dezer dieren deed men 
verder niets, zij stierven na gemiddeld 40 minuten. Bij andere werd vijf minuten na de inspui- 
ting de staart vlak bij het lichaam afgebonden; deze stierven na een uur. Dit bewijst, dat in vijf 
