zi 
1. De zeearend. Haliaëtus albicilla. 
Pygargue of orfraie, in het Fransch. 
Sca- Eagle, in het Engelsch. 
Seeadler, in het Duitsch. 
Aquila albicilla, Brisson, Ornithologie, I. p. 427, no. 5. — 
Falco ossifragus, Linnk, p. 124, n°. 4. — Temminck, 
Manuel 1, p. 49. — Albeeldingen bij Burror, Planches 
enluminées, 112 en 495; bij Nacmann,pl.1213 en14; 
bij Govrp, pl. 10; bij ScureaeL en Sosemiur, pl. 25 
en 26. 
Geheele lengte, 0,88 tot 0,97. — Vleugels, 0,65 tot 
0,755. — Staart, 0,52 tot 0,55. — Vlugt, 2,20 tot 2,45. — 
Bek, Pooten, washuid en oogen geel; de laatstgenoemde bij 
de jongen bruin. Vleugels tot tegen het einde van den staart 
reikende, die een weinig wiggevormig is. Derde slagpen 
een weinig langer dan de overige. 
Jong: Geheel bruin, dan eens donkerbruin, dan lichtbruin, 
met rosse en dikwijls ook met witte vlekken geschakeerd. 
Oud:Staartpennen en bovenste dekvederen van den staart, 
eenkleurig wit. Kop en hals grijsachtig. Alle overige 
deelen bruin. 
De zeearend wordt in geheel Europa tot IJsland en Lap- 
land aangetroffen. Hij bewoont verder Groenland (4) en 
geheel Siberië tot op de Aleoetische eilanden en Japan. Hij 
verlaat in den winter de koude streken, bezoekt alsdan op 
zijne verhuizing Nederland en in het bijzonder de zeekust 
van Holland en de overige streken van Europa, zelfs 
het noordelijk Afrika. In den zomer slaat hij zijn ver- 
Ld 
(1) In het overige Noord-Amerika wordt deze arend vervan- 
gen door eene andere soort, Matiaëtus leucocephalus, die een 
weinig kleiner is, en in den ouden leeftijd eenen geheel witten 
kop en hals vertoont, en behalve de witte staartpennen en bo- 
venste dekvederen des staarts, ook de onderste dekvederen des 
sluarts van witte kleur heeft. 
