30 
DE WOUWEN. MILVUS. 
De wouwen zijn gekenschetst door hunnen min of meer 
diep gevorkten, langen staart. Hunne vleugels zijn gewoon- 
lijk zeer lang; de voetwortelen en teenen kort. Zij worden 
zoowel in het oostelijke als westelijke halfrond aangetroffen ; 
maar de eigenlijke wouwen, waartoe ook de in Nederland 
voorkomende soort behoort, zijn vreemd aan de nieuwe 
wereld. 
De wouw. Milvus regalis. Brissos. 
In het Fransch en Duitsch Milan. 
In het Engelsch Aite. 
Falco Milvus, Linnk, p. 126, no. 12. — Temmincx, 
Manuel, 1, p. 59. — Afgebeeld bij Burron, Planches 
enluminées 422; bij Naumann, pl. 31, fig. 1; bij Govrp, 
pl. 28; bij Scurecer en Susemrnr, pl. 30, fig. 1. 
Geheele lengte: 0,65 tot 0,67. — Vleugels 0,50 tot 
0,55. — Staart: de buitenste pennen, 0,55 tot 0,59 ; bin- 
nenste pennen 0,27 tot 0,285. — Vlugt, 4,50 tot 1,60. 
Pooten en washuid, okergeel. Oogen , lichtgeel. Punten 
der vleugels tot aan de insnede des staarts reikende. Voet- 
wortelen van voren en van achteren met eene reeks schilden. 
Hoofdkleur licht bruinrood in het rosse trekkende, en op 
hals en kop meestal in het witachtige overgaande, Alle ve- 
deren met bruinzwarte lengtevlekken. Groote slagpennen 
bruinzwart. Staart van boven ros. 
De wouw is over het geheele zuidelijke en gematigde Eu- 
ropa verspreid; maar overal zeer schaarsch. Hij trekt in 
den winter tot Egypte. Wij weten niet of hij in de Neder- 
