40 
een bewonderingswaardig phlegma, zich onderling over de 
pexcellence de la traverséc” geluk wenschten. — Ik onder- 
vond, dat hun zulks ernst was, toen later mijn reiswagen 
in een’ dergelijken weg zoo diep inzonk, dat ik hem letter- 
lijk moest doen uitgraven. 
Na half acht ure begon de mist op te trekken, en wij 
verlieten eene kleine kroeg, waar wij, bij een sterk rookend 
turfvuur dat oogenblik hadden afgewacht. 
De baardschrapper lfad een’ bruinbonten patrijshond , welke 
evenwel noch zocht noch stond , maar volgens Fransch ge- 
bruik (1), alleen diende om het wild op te jagen; een ge 
weer, hetwelk, om met een oud liedje te spreken, wel van 
Adam's grootvader kon afkomstig zijn ; voorts poetsgereed- 
schap en schiet-voorraad voor een nieuwmodisch infanterie- 
regement. — Zijn uiterlijk was alles behalve schoon, en hij 
onderscheidde zich door een’ bijzonder grooten mond, ter- 
wijl hij er vrij pedant uitzag en zijne woorden , onder het 
herhaaldelijk nemen van een slokje, tegen de koude lucht, 
steeds met eenige sacrés doorspekte. — De laatste reis had 
hij, alleen zijnde, twee dozijnen snippen geschoten; en ook 
ditmaal, zeide hij, zich met dat getal voor zijn hoofd te 
vreden te willen stellen. Mijn lange strooper wenkte mij een 
oogje, en, vermits ik den barbier, die niet zeer handig 
met het geweer omging, liefst op de jagt op eenen zekeren 
afstand wenschte te houden, gaf ik mijne vrees te kennen 
om mij tegen een’ zoo grooten meester in het schieten te 
meten, en deed den voorslag, dat wij dus elk eene afzonderlijke 
streek zouden afjagen. Hij scheen zich hierdoor gevleid te 
voelen, en mijn strooper herhaalde zijnen oogwenk. — Na 
eenige gewone praatjes verlieten wij de kroeg , onder aanbeve- 
ling van bij onze terugkomst eenige coteletten gereed te heb- 
(1) Ook dit is, helaas! bij ons dikwerf het geval. Vaar. 
