41 
ben, en binnen vijf minuten bevonden wij ons aan het moeras. 
‚En nu zullen wij,” zeide mijn vriend, toen de 
barbier verwijderd was, »naar de kroeg terugkeeren…”’ — 
» Wat, naar dat rookhok terugkeeren, om van dien 
ellendigen foesel te zwelgen? Neen man, dat gaat niet; 
hebt gij er trek toe, zoo ga alleen, maar ik ben hier 
gekomen om snippen te schieten en niet om in dien knip 
mijnen tijd te verbeuzelen. Wilt gij er heengaan, goed ; 
maar laat mij den hond, en dan ga ik snippen schieten” 
Voor een oogenblik vertoonde zich een-trek van mis- 
noegen op het gelaat van den strooper. Hij hing het ge- 
weer op den schouder, met het voornemen om mij aan mijn 
lot over te laten; maar het denkbeeld, dat ik een vreemde- 
ling was, dien hij zich ten gids had aangeboden , deed hem 
aarzelen ; hij kleurde sterk, en zijne geraaktheid maakte plaats 
voor eenen hartelijken lach, waarmede ik onder het blaffen 
van Fanor instemde. 
»Nom de Dieu’ zeide hij, »laat die kwast in zoodanigen 
mist achter de snippen loopen ; laat de zon eerst doorbreken 
en binnen een half uur zult gij de weitasch vol hebben; wel 
te verstaan, als gij een goed schutter zijt” 
Op eens maakte hij een’ zijsprong , want» paf! paf!” waren 
de beide loopen van mijnen Manton digt aan zijne ooren ge- 
lost, en wij hoorden duidelijk iets in het water plompen. Ten 
bewijze zijner goedker ring strekte hij zijnen arm naar mij uit, 
een eerbewijs , waarmede ik later vernam, dat hij zeer karig 
was; hierdoor gevleid, zeide ik, dat ik iets boven 
mij had hooren zweven , dat het duidelijk bleek, dat er iets 
gevallen was, maar dat ik niet wist of het eene gans of eene 
eend was, daar de nevel zoo dik was geworden, dat er 
naar geen zoeken van het geschotene te denken viel. 
„Het is duidelijk „” zeide de strooper , »dat mijnheer de 
jagt in het moeras niet kent. Dit veld is vol met gaten, 
