42 
even als eene zeef; alle de -uitgeveende plaatsen zijn vol 
water ‚en wanneer onze honden niet apporteerden, zouden 
wij weinig van het;geschotene wild bekomen. — Ik zal het 
u bewijzen : »Fanor. apporte P° — Het slimme dier zag zijnen 
meester aan-en ijlde, de aanwijzing van diens vinger volgende „ 
in vollen galop weg. Wij hoorden. in het water plassen, 
vervolgens eenige vleugelslagen ‚ en een oogenblik daarna 
stond het schoone dier, de doornatte fijne haren bijna aan 
den grond sleepend, met een’ fraaijen eendvogel‘in den bek, 
nevens ons. — Wat had ik niet gegeven om «dit tafereel 
zóó door eene meesterhand geschilderd te zien.” …… »_… 
„Hoeveel ‘moet uw hond kosten?” vroeg ik. » Honderd 
vijftig francs.” — » Dat is veel geld ,” antwoordde ik. » Toch 
niet,” zeide hij, » wanneer “gij in aanmerking neemt; dut 
deze “hond: mijne broodwinning is. Ik krijg. twee francs: 
voor-teen- dozijn snippen; oordeel zelf hoeveel ‘ik: loopen 
moet, om mij en mijn gezin te onderhouden, wanneer er 
weinig snippen zijn. Door de deugdelijkheid van Fanor vind 
ik soms nog iets, daar andere jagers reeds gejaagd hebben , en 
nimmer schiet ik iets verloren , dewijl hij door zijn’ voor- 
treffelijken neus alle aangeschoten wild vindt , bovendien ap=> 
porteert hij bijzonder zuiver.’ 
Het scheen «dat Fanor , welke ‘mij gedurende: dit gesprek» 
met zijne vriendelijke oogen aanzag, tot mij zeide: »Koop 
mij toch , zie’ hoe mager ik ben ;” „en waarlijk, zijne ribben 
vertoonden : zich „genoeg om ditte bewijzen. — Ik, nam 
het’ besluit den kond te koopen , want veen Engelseliman is 
gedwongen tot koopen — niet om de zaak zelve , maar ver- 
mits” hij een Engelsclhmtan:is- — om , zoo als hij zich gaarne 
verbeeldde, te toonen, dat hij een kenner is. » Komaan,” 
kh 
zeide ik, »wilt gij honderd dertig.” — » Neem den hond „ 
want waarlijk ik heb geld-noodig.” 
De kastelein kad, mij sgezegd , dat de arme: drommel ia 
