43 
slechte omstandigheden verkeerde. Toen ik alzoo mijnen koop- 
lust bevredigd, hem betaald en hij ket geld nageteld had, 
zeide ik, »hier hebt ge bovendien een dubbelen Napoleon 
voor uw Oudste zoöntje, als een geschenk.” Nimmer zal ik 
de manier vergeten, waarmede. de. arme tobberd dien -ont- 
ving. Zeker was het even onverwacht als. welkom. 
“… Zeer te vreden met mij zelven „mijnen hond en’ den stroo- 
per, ging ik terug om nog een’ borrel te nemen, in de 
overtuiging, dat, als de mist optrok en ik ook maar ééne 
snip vond, deze mijn zoude zijn. 
Niet. altoos blijft eene goede daad onbeloond. Tegen elf 
uur; toen ik reeds begon: te wanhopen „ brak de zon door, 
en na eenige, oogenblikken scheen zij in volle pracht. — 
»Op en voorwaarts!» was het wachtwoord. 
Het aangezigt van den strooper blonk van’ genoegen. toen 
hij het geweer. opnam en »â present, monsieur „ hous allons 
voir” uitsprak. 
Ten tweeden male bevonden wij ons in het moeras. De 
mist was. geheel, geweken. … Wij zagen eene onafzienbare 
vlakte voor ons; welke met tallooze moerassen was doorsneden, 
en, aan -den « gezigteinder «was. een groote waterspiegel 
zigthaar. 
Ons spreekwoord. zegt » wanneer er zoo veel blaauw aan 
de lucht is, dat men er een Hollandsche broek uit maken 
kan , wordt het schoon wêet;” bier zegt men : » als gij slechts 
drie honderd schreden van uaf kunt zien , kunt sìj op de snip- 
penjagt gaan”, Daar nw beide het geval was, konden wij 
ons voornemen volvoeren. 
»Kom” zeide: mijn vriend, »wij willen” onze geweren 
laden.” — » Gaarne” antwoordde: ik, »rwant ik ben het wach- 
ten moede,” terwijl ik een schot kruid en twee hagelpatru- 
nen No. 9 in elken loop deed. 
»Ik dacht,'dat gij laden zoudt” herhaalde de strooper. 
