44 
» Laden!” zeide ik ; » hebt gijdanniet gezien, dat ik het zoe 
even deed ?” 
» Tiens” riep hij uit. Tiens beduidt bij den Franschman 
» Waarlijk"? ; — maar mijn strooper wilde er alleen door 
uitdrukken , dat hij verwonderd was. — »Reeds geladen ! 
Neen ! zóó schielijk kan ik daarmede niet teregt; doch ik 
zal welligt evenveel stuks in de weitasch bekomen. — » Kijk !* 
en bij deze woorden nam hij een schiet-instrument van den 
schouder , dat ik voor geen geld had willen afschieten. 
Welligt hebt gij bij een’ afgelegen tolgaarder of een’ 
Frieschen eendenschieter eene soort van werktuig op twee 
spijkers boven den schoorsteen zien rusten — een middel- 
ding tusschen een’ zesponder en een ouderwetsch musket, — 
met eenen ijzeren laadstok, gebarsten lade en verroesten 
loop, wiens kaliber een paar pijpenkoppen kruid en eene 
handvol lood kan bergen? Wanneer gij zóó iets gezien 
hebt, kunt gij u een flaauw denkbeeld maken van het geweer, 
dat mijn strooper torschte, om daarmede het waterwild te 
begroeten. — En nu het laden! — waarlijk de operatie was 
vreemdsoortig én het wapen én zijnen meester waardig ! — 
Eerst werd het geweer regtstandig in den drassen grond 
gestooten ; toen haalde mijn strooper van onderen zijnen kiel 
een’ lederen zak te voorschijn , waaruit hij eene dosis grof 
kruid in de holle hand schudde, genoegzaam om eene don- 
derbus te laden, ven toen” , zal de lezer vragen, » kwam de 
prop?” — Neen, zoo geregeld ging het niet in zijn werk ; 
maar ik zal u zeggen wat daarvoor in plaats kwam: een 
bosje nat mos, dat hij van den grond plukte , » want” zeide 
hij, »sedert twintig jaren pomp ik mijn geweer niet uit; 
het mos doet het voor mij, en als het soms wat te vuil 
wordt, wrijf ik het mos eerst met wat zand en gebruik het 
dan als prop. Het is vrij wat beter dan al dat gekaauwde 
papier ‚en ik raad mijnheer om het ook eens te beproeven.”— 
