9 
2. De slechtvalk. (1). Falco communis. 
Bij de Franschen eenvoudig Fuucon of Faucon commun. 
In het Duitsch Schlechtfalke. 
In het Engelsch Slight Falcon. 
Falco gyrfalco, Linné, Fauna suecica, I, p. 170, no 14. — 
Falco communis, Gmelin, Linne, Syst. naturae, I, p. 170, 
n° 14. — Falco peregrinus, ibidem. — Temminck, Ma- 
nuel d’Ornithologie, I, p. 22. — Goede afbeeldingen 
dezer soort vindt men bij Borron, Planches enluminées, 
430 en 421, (oude voorwerpen); pl. 469, (de jonge vo- 
gel); bij NAumANN, pl. 24 en 25; bij Scurecer en Susr- 
minr, die Vögel Europa’s, pl. 8; bij Gourn, Birds of 
Europe, pl. 21; en bij Scurreen en Vensren, Traité de 
fauconnerie, pl. 7 (het oude, wijfje), pl. 6 (een zeer jong 
mannetje.) 
Geheele lengte: bij het mannetje 0,58; bij hef wijfje 
0,49. — Vleugel: bij het mannetje 0,50; bij het wijfje 
0,65. — Staart 0,15; bij het wijfje 0,18. — Middelste 
teen 0,046 tot 0,055. — Vlugt: bij het mannetje 0,96; 
bij het wijfje 1,44, — Vleugels, in de rust, bijna tot aan 
het einde des staarts reikende. — Knevelvlek zeer groot. 
In het eerste jaar: Boven bruin; alle vederen met rosse 
randen en enkele kleine rosse vlekken. Staart met om- 
streeks negen rijen rosse dwarsvlekken. Voorhoofd, eenige 
vlekken in den nek, en onderdeelen van den vogel witachtig 
vaal, met donkerbruine lengtevlekken. Onder vleugel-dek- 
vederen, met bruine dwarsvlekken. Oogkring, washuid en 
pooten, groenachtig geel. 
(1) Het woord slecht moet hier in zijne oude beteekenis van 
eenvoudig worden genomen. De Duitschers en Franschen hebben 
deze soort, zeer ten onregte, met den naam van Pèlerin of JF an- 
derfalke bestempeld: een naam, door de valkeniers aan iedere 
soort van valken of jagtvogelen , die op den trek gevangen wordt, 
gegeven, maar door de met de natuurlijke historie der valken 
onbekende kamergeleerden alleen op den slechtvalk toegepast. 
