45 
Nu volgde het tweede gedeelte der operatie, waarbij hij uit 
eenen hagelzak wat No. 7 en uit eenen anderen wat No. O 
in de hand door elkander mengde, en toen in den loop 
schudde. — Dit alles had nu omstreeks vijf minuten wegge- 
nomen, en toch waren wij eerst halfweg ; want op den hagel 
werd nu eene geduchte mosprep, niet zonder geweld naar 
beneden gestampt. Toen werd de lederen kruidzak weder 
te voorschijn gehaald, hieruit het noodige pankruid in de 
hand en daaruit op de pan geschud ; daarna, ten besluite, de 
vuursteen nog gedurende een paar minuten, door kloppen 
met een koperen geldstuk mishandeld. — >Nu,” zeide hij , 
»heb ik geladen.” 
‚Nu reeds?” vroeg ik, — »Ja” zeide hij koeltjes, vik 
heb daartoe nooit veel tijd noodig.» — Wanneer ik immer 
in gevaar geweest ben, aan een mijner heiligste grondbe- 
ginsels, het »nil admirart” namelijk , ontrouw te worden , 
het was zeker in dezen oogenblik.” 
Geheel toegerust vingen wij aan met jagen , Fanor in ge- 
strekten draf en wij zoo voorzigtig als of wij op eijeren gin- 
gen. »Ketsch! ketsch!” — » paf!’ — Eer ik nog de snip 
zag, hoorde ik het schot en het vallen in het water. Fanor 
wachtte het teeken van zijnen meester af, begaf zich te 
water en apporteerde de snip op de sierlijkste wijze, zonder 
een veertje te knikken. 
Trotsch op mijnen schoonen hond, spande ik de hanen: 
weder hoorde men »ketsch! ketsch!” en eenige snippen 
waren opgesprongen. Ik schoot er met elken loop eene, 
het roestige geweer weigerde. 
Wij joegen tot namiddag vier uur door ; Fanor deed won- 
deren, — De uitkomst onzer jagt was: met het enkele roer: 
achttien watersnippen , twee talingen en eene eend ; met het 
dubbele percussie geweer: vier en twintig snippen, eene 
taling, een eendvogel en drie kwartels. Wij hadden geza- 
