4% 
1 5 Komaan /° “zeide mijn lange vriend’; terwijl hij tij eer 
“wenk gaf; »nu zullen wij grappen zien: Eh bien, Cantr- 
MAGNE , qu'as-tu fait 2 lève-toî , mon brave ; conte nous tout-ca?” 
veoMdar  CranvemaeNe-NaroLros ; had zijne -heroisch-theatrale 
hduding niet aangenomen om maar weder zoo dadelijk in 
‘het valledaagschie af te dalen, daarom slaakte hij slechts 
éen” diepen zucht, beet op de tanden: en stiet, op eenen 
-toon die-uit eenen diepen put scheen-op tekomen, een twee- 
de sacir-rerer-r-ré malheur ! uit! —’» Laat hem maar bégaan „” 
zeiderde strooper , »wij zullen nu rare kluchten beleven.” 
Het kleine ventje bewoog zich even, streek met de hand 
ofer “hét “voorhoofd, sprong ‘van den stoel op, greep Zijn 
geweer! en“ trad naar de deur, — » Wat gaat gij doen?” — 
Ike ga,” zeide hij plegtig, »mij een’ kogel door den 
kop jagen.” — »Bon voyage!” zeide mijn vriend , »zorg 
züdars dat. ûw geweer goed geladen ís.” »Goed gela- 
sent” én ‘terwijl hij met zijn’ geweer tusschen de bed- 
men ‘óp ‘een’ stoel nederzonk, “riep ‘hij uit: » dat is juist 
“mijn sacr-r-r=r-rer-ré mallieur T°" 5 Maár ” waar is toch 
ww owildT? vroeg de “strooper. — » Wild?” antwoordde 
de Däardschrápper , »wie kart zonder kruid wild schieten ? 
Kan mei Zonder’ kruid zich zelven dood schieten 7” — Toen 
verhaalde hij met stoomsnelheid : hoe hij gejaagd had, hoe 
kij’ Arie stippen in twee schoten en'eéne eend, ‘zonder die 
“té zien , geschoten had; hoe hij deze laatste uit het water 
had willen halen, vermits ‘zijn sacré chien het weigerde ; dat 
hij toen’ van de been was geraakt en met het evenwigt, 
‘bijna het leven verloren had, en daarbij zijn’ kruidhoorn was 
kwijt geraakt; hoe hij voorts naar het ‘dorp was terúggekeerd 
‘om “kruid “te halen eh, vermits het nief te krijgen was, 
zicht in stille vertwijfelitig ad neder gezet om Monsieur af 
4e” wachten.” — Hoe nú’, Cindelijk, zijn ongelak voltooid 
werd door dat zijn geweer niet meer geladen was, en hem 
