48 
niet eens hiet noodige kruid overbleef om zich het levenslicht 
uit te blazen. Nu wilde hij van ons weten, waarom hij al- 
leen dan zoo ongelukkig zijn moest; waarom hij eigen- 
lijk geboren was, en waarom de aarde zich niet opende om 
hem te verzwelgen? ja, hij zwoer bij zijnen eed, dat hij lie- 
ver zes lood van het beste hair uit zijn kappers atelier had 
willen geven, dan zulk een ramp te beleven! Daarna wilde 
lij zestien lood geven, wanneer een van ons hem het ge- 
weer wilde leenen om daarmede een einde aan het leven 
van Jran-Prosrer-CHarLEMAGNE-NapoLfon Perir te maken, 
welke, ofschoon hij zich zelven niet prijzen wilde , meer 
wild in het moeras geschoten had, dan de twee beste ja- 
gers, die wij konden opnoemen, te zamen. Toen keek hij 
uitdagend in het rond, om te zien of iemand wagen zoude 
kem zulks tegen te spreken. 
» Waarlijk, monsieur Petit” zeide ik tot hem, toen wij, 
weder in den wagen gezeten, den modderigen binnenweg 
doorsukkelden, «het doet mij leed, dat gij zoo ongelukkig in 
uwe jagt geweest zijt. Hoe verdrietig zal zulks voor madame 
Perr zijn, welke zeker op eenige gebradene snippen bij haar 
souper heeft gerekend; intusschen is het gelukkig, dat gij 
Let wild hebt, dat gij vóór het verlies van uwen kruidhoorn 
schoot.” — »Ook dat niet," jammerde het kleine ventje, 
rik was zoo boos op mijn sacré chien, dat ik het hem toe- 
wierp.” — De strooper hoestte en ik moest mij inhouden, 
om niet in Jagchen uit te barsten. 
De wagen had twee banken achter elkander: ik zat met 
den barbier op de voorste, de strooper met Fanor op de 
achterste. — Volgens afspraak zoude ik steeds het gesprek 
op Madame Prrr leiden, en bij elken stap, welke hem nader 
bij zijne wederhelft bragt, werd het mannetje onrustiger. — 
De strooper hield zich als of hij sliep; toen wij bij een’ 
hevigen stoot van den wagen alle tegen elkander botsten , 
