49 
zag ik hoe hij, als om het evenwigt te houden, zijne eene 
hand op den schouder des barbiers liet rusten en met de 
anderehem behendig den Kruidhoorn uit den zak haalde. Hij 
deed dit zoo snel, dat het arglooze ventje er niets van merkte 
en intusschen ijverig zat op te snijden van de menigte wild, 
die hij zoude te huis gebragt hebben, wanneer zijn kruidhoorn 
niet in het water gevallen was. 
» Wat mij evenwel het meeste hindert,” dus vervolgde hij, 
»is, dat Madame Petit nog sliep, toen ik het huis verliet en 
ik had den moed niet haar te wekken om haar te zeggen, dat 
ik naar het moeras ging. Wat zal ze boos geweest zijn — 
ja, (ze zal wel zeer boos zijn, en . . . . . en als ze 
mij nu wat hevig doorhaalt, als wij aankomen, zal mijn 
heer wel zoo goed zijn, zulks aan de groote liefde, die zij 
voor mij koestert, toe te schrijven. — »Is het niet zoo 
Jacoves ?” vroeg hij, den strooper met een smeekend oog 
aanziende. 
» Drommels’ zeide deze »zonder permissie van huis te 
gaan en geen enkel stukje wild te huis te brengen ! Dieu 
des Dieux , Monsieur Peri! ik wilde niet gaarne in uw vel 
steken ;” fluisterende voer hij voort: »uw wenken kan u 
ditmaal niets baten; ik zoude u mijne snippen wel, even 
als altijd, verkoopen, maar ik heb ze uit beleefdheid aan 
den Engelschen heer aangeboden.” — sacr-r-r-r-r-r-ré mal- 
heur ! jammerde de barbier, »c'est fait de moi! pour le 
coup, c'est fait de moi !” 
Met vlammende oogen, de armen in de zijde, met eene 
dikke hondenzweep in de regter hand, de gansche breedte 
der deur innemende, stond Madame Perir , toen ik met het 
rijtuig voor den kapperswinkel reed. Het was eene lange 
schrale figuur, welke in spierkracht en stem voor geenen 
grenadier behoefde onder te doen. — » Te-voilù „° schreeuwde 
zij, toen wij stil hielden; doch de kleine Perir verborg 
