50 
zich van schrik onder het voetkleed van het rijtuig, quasi 
om iets te zoeken. 
Het tooneel was waarlijk buitengewoon kluchtig. Een 
dozijn buurvrouwen omringden het rijtuig, dewijl haar was, 
aangekondigd: »dat de ellendige Prerir zich had durven ver- 
stouten, den ganschen dag uit te blijven;” en zij tevens 
waren uitgenoodigd: »te komen zien, hoe zij met hem 
omspringen zoude, wanneer hij het wagen dorst, met zijne 
apentronie weder onder hare oogen te komen.” 
De patient was nu werkelijk daar; maar in plaats van te 
voet terug te keeren, zat hij nu met Monsieur in den wagen 
en maakte weinig haast om uit te stijgen. 
Intusschen was het toegedachte pak slagen wel geborgd, 
maar niet kwijtgescholden. — »Zal ik er u komen uithel- 
pen, Monsieur Perir,” vroeg de dame met den noodigen 
nadruk en een veelbeduidend grijnzen , vof is de weitasch 
te zwaar? Kom, schielijk wat, houd den heer niet op! 
Allons vite!” 
De toeschouwers hadden moeite hun lagchen te onder- 
drukken en een angstig steunen verried de vrees van het 
slagtoffer , dat zich toch eindelijk genoodzaakt zag , voor den 
dag te komen en zijn ontsteld gelaat te vertoonen. 
»Zie,” riep de strooper achter uit den wagen, »uw man 
is ongelukkig geweest — hij had geen kruid...” — »lIk 
smeek u ,” viel hem de barbier in de rede, »laat ik die 
geschiedenis liever zelf aan mijne Mun vertellen” 
»Met uw aller verlof,” zeide ik, want ik wilde de zaak 
niet verder laten gaan, vik zelf wil Madame Perm het 
voorgevallene verhalen. — Gij ziet, belle Dame, uwen echt- 
genoot zoo verbaasd over zijn geluk, dat hij geene woorden 
vinden kan om u alles zoo in eens te verhalen, — Zie eens 
hier!” en ik nam zijne weitasch op, waarin de strooper, op 
mijnen wenk, al het geschotene gepakt had. — » Tiens „”’ 
