si 
schreeuwde het wijf, vest-il possible 2” — Zij vloog op de 
weitasch toe en onderzocht ze. — De buren hielpen haar — 
een — twee — twintig snippen — en eenden — waarlijk 
eenden! — »Kom bij mij! omhels mij, mijn allerlief- 
ste Perrr! Kom toch. — Eenden! o ik houde zoo 
veel van eenden! — Viens chéri, viens embrasser ta pelite 
femme!” 
De overgang was zoo plotseling en wij hielden ons zoo 
goed, dat de barbier geheel verbluft was; toen hij even- 
wel hoorde, dat het werkelijk zijne huisplaag was, die hem 
zoo vriendelijk toesprak, kreeg hij moed, kroop langzaam 
uit zijne schuilplaats te voorschijn en stond eindelijk op de 
straat, waar hij ook dadelijk zijne gewone onbeschaamdheid 
hernam, zoodra hij merkte, dat hij uit den nood gered 
was. Hij schikte das en halskraag teregt en wilde eene 
aanspraak beginnen, die evenwel voor het nageslacht) is 
verloren gegaan, vermits zijne wederhelft hem in hare ar- 
men sloot, terwijl zij uitriep: »Gij zijt door en door nat, 
mijn dierbaarste ! Kom, verkleed en verschoon u dadelijk, 
en neem afscheid van deze heeren. — Hier , Marcor ! neem 
deze snippen en verkoop ze bij den restaurateur. — De 
eendvogels wil ik voor mij bewaren ; ik hou daar zoo veel 
van. Lieve beste Perir !” 
«Nog een oogenblik , Madame !’ zeide ik , terwijl de bar- 
bier beefde , uit vrees, dat ik het wild zoude terug nemen, 
»uw man is zoo verrukt u weder te zien, dat hij vergeet 
zijn’ kruidhoorn mede te nemen; en tevens stelde ik 
haar den ledigen hoorn ter hand. 
»Ha! ha! ha !” barstte de strooper uit ; »ha! ha! ha !” — 
» Merci Monsieur ”* grijnsde het barbierswijf , terwijl zij het 
voorwerp schudde, »Ik zie hij heeft al zijn kruid verscho- 
ten ; wanneer hij evenwel altijd zulke goede jagt maakt als 
heden, kan hij zoo veel kruid krijgen als hij kor Toen 
