59 
eenige, welke eene gezonde ligchaamsoefening, bij de aan- 
genaamste verpoozing voor den geest, verschaft. 
En wie is er, die immer dit edel vermaak toegedaan 
was , welke zich niet vele aangename uren, in vriendschap- 
pelijk verkeer op de jagt doorgebragt, herinnert? Wie is 
er, aan wien hare beoefening niet menige aangename 
en nuttige kennismaking met mannen van kunde en aanzien 
verschafte ? 
En, even alsof zij alles door haren invloed veredelt, 
kent ook de jagt die strenge afscheiding van rang en stand 
niet, welke bij andere vermaken plaats heeft, en zij ver- 
bant daardoor uit haren kring die knellende banden, welke 
zoo menig aardsch genot belemmeren. 
Maar , wanneer de jagt dit eigenaardige zal blijven be- 
houden , moet zij nimmer anders, dan als Wetenschap be- 
schouwd en beoefend worden, nimmer in het eenvoudig 
dooden van dieren ontaarden. Daarom moest de jagtkunde 
van oudsher hare eigene terminologie en gebruiken hebben. 
Hierdoor blijft de jagt iets geheel afzonderlijks, en het 
ijverig instandhouden der jagttaal en jagtgebruiken strekt, 
meer dan men welligt bedenkt, even zoo zeer tot het in- 
standhouden van den waren geest in het edele jagtvermaak , 
als om den echten jager van zijne pseudo-collega’s te onder- 
scheiden (1). 
Tot de beoefening der jagt , meer bijzonder als wetenschap 
beschouwd , behoort de grondige kennis van de levenswijze 
der wildsoorten, en der middelen om deze in genoegzaam 
aantal te onderhouden; de kennis der afrigting van de ver- 
schillende, tot de jagt aangewend wordende hondsoorten 
en hun gebruik; benevens de kunst, om het schadelijk 
(1) Men vindt over dit onderwerp een zeer lezenswaardig, 
betoog: »Adeen über den Jäger und seine Sprache,’ in hel 
Tijdschrift: der Jäger, 1839; No. 5. 
