62 
behandeling. Mishandeling wordt alsdan door beredeneerd 
geduld vervangen , en gehoorzame ijver, gepaard met trouwe 
dankbaarheid , is het loon. Ook het spoedige dooden van 
alle wild en roofdieren rekent de echte jager zich ten pligt; 
en zóó beoefend, noeme hij gerustelijk zijne kunst een 
edel vermaak (1). 
Het is ontegenzeggelijk, dat de jagt in verval geraakt ; 
dat zij niet meer in die hooge achting staat, welke zij eer- 
tijds genoot. Zoo als wij in den aanvang zeiden, is dít 
gedeeltelijk aan reactie toe te schrijven; maar tevens ook 
aan den snellen voortgang van den geest der tijden, welke 
wij beleven. De uitvinding en de tegenwoordige, zoo on- 
eindig verbeterde, toestand van het jagtroer zijn insgelijks 
voor een groot deel oorzaak van dit verval. 
Zoo lang men nog de jagt alleen met valken en windhon- 
den uitoefende, lag deze, onverminderd de restrictiën dier 
tijden , minder binnen het bereik van het Algemeen ; want 
men behoefde, om deze zoogenaamde edel-jagt (2) uit te 
oefenen , eenen kostbaren stoet van jagers , valken , honden 
en paarden. Maar, toen het schietgeweer trapsgewijze ver- 
beterd en tot de jagt was ingerigt, en men met hetzelve en 
éénen staanden hond meerder wild, dan met dien ganschen 
jagtstoet, dooden kon, werd, bij zoo geringe vereischten, 
(1) Niets heeft welligt meer bijgedragen, om de jagt in de 
schatting der oniegewijden te doen dalen, dan de ruwheid in 
het behandelen, alsmede het mishandelen van honden, hetgeen 
vele zoogenaamde jagers meemen, tot het eigenaardige der zaak te 
behooren. — En zoo wij daarbij de gruwzame martelingen wilden 
opnoemen, welke soms gevangen of aangeschoten vossen worden 
aangedaan, zou het niemand verwonderen, dat het Algemeen in 
den jager meestal niet anders ziet, dan eenen moordenaar van 
dieren en eenen hondenbeul ! 
(2) »Hair met hair, ende pluym met pluym,twelek men tn 
psommige plaetsen noemt Edel-Jacht,’ Placaat op de Jagt in 
Vlaanderen, 1631. Art. 30. 
