63 
de jagt voor iederen stand aanlokkelijk. Daardoor ontwaakte 
eene algemeene jagtwoede, toen de uitbarsting van 1790 
den slagboom , met onvoorzigtige hand, eensklaps ophief. 
Een ieder toog ter jagt, schoot en moordde links en regts : 
de jagt hield op, een edel vermaak te zijn; zij was tot een- 
voudig moorden gezonken. 
Gelijk de , door eenen enkelen stoot , uit zijn rustpunt be- 
wogen slinger eerst na langdurige oscillatiën allengs zijnen 
staat van rust herkrijgt , even zoo laat zich in het jagtwezen 
nog de invloed van die tijden van teugelloosheid gevoelen. 
De jagt, vroeger alleen eene uitspanning, is bij sommigen 
tot eene soort van winstgevend vermaak geworden; en dit 
strijdt regtstreeks tegen een der hoofdvereischten van de zaak 
zelve, behoorlijke instandhouding, namelijk , der wildbaan. 
Hieraan toch denkt hij niet, die in de jagt een middel van 
voordeel ziet: hij jaagt niet, hij moordt, zoo veel immer 
mogelijk is. 
Welligt heeft ook het systema der publieke jagt, een ge- 
wijzigd uitvloeisel der revolutiën , het zijne tot dit verval bij- 
gedragen ; dan, gelijk wij zeiden , de tijdgeest heeft onver- 
vreemdbare regten, en tegen deze ts alle dadelijke tegenstand 
dwaas en nutteloos. De geslagene wonden zoo veel mogelijk 
te heelen, het ingeslopen kwaad langzaam uit te roeijen , 
ligt echter binnen het bereik der bedaarden en verstandigen. 
Zal dan het edel jagtvermaak : het kurstmATiG opzoeken en 
dooden van in het wild levende dieren , allengs moeten verval- 
len? Zal dan die aloude uitspanning onzer voorvaderen, zoo 
lang door, met den tijdgeest voortgaande, verordeningen 
zorgvuldig bewaard, eindelijk geheel op de lijst der maat- 
schappelijke inrigtingen moeten worden uitgewischt ? 
Deze vragen rijzen onwillekeurig op, wanneer men de 
strekking der meeningen van sommigen leert kennen, en het 
heirleger van schietlustigen aanschouwt , hetwelk bijna overal 
