67 
4°, Wat is jagen, uit het oogpunt van verlustiging be- 
schouwd? — 2°. Wie bezit de bevoegdheid om te jagen 
en op welk terrein mag hij daarvan gebruik maken ? 
De beantwoording dezer vragen zal mij op den weg bren- 
gen, om zoodanige rekening af te leggen, als door mij bedoeld 
werd, zullende deze eerste bijdrage zich tot de eerste vraag 
bepalen. 
Als men let op het eenvoudig wezen der zaak , dan is het: 
zich in bezit stellen van in het wild levend viervoetig ge- 
dierte of gevogelte. — De oudste gewijde oirkonden hebben 
reeds aan het dooden van wild dezen eigenaardigen naam 
»jagen” gegeven. Het wild toch moet worden opgespoord , 
opgejaagd en vervolgd, alles naar mate der soort van jagt, 
welke men uitoefent. Het jagen is tot eene wetenschap 
verheven ; regelen van edelmoedigheid worden er op toege- 
past. Men minacht of bespot den jager, die wild in het le- 
ger doodt; en strikken, slagen , netten enz. om wild te van- 
gen , zijn bij de wetten verboden. 
De vraag: » Wat is jagen, uit het oogpunt van verlustiging 
beschouwd?” moest alzoo worden voorgesteld : om eerst te 
spreken over de zaak zelve, en in de tweede plaats te doen 
opmerken , dat de jagtlust, met betrekking tot den jager, 
onder de menschelijke hartstogten moet gerangschikt worden 
en wel onder de hevigste. Geen wonder dan, dat de jagt 
bij de meesten zeer laag staat aangeteekend, waarop het 
aan geene gelegenheid ontbreken zal, breedvoerig terug te 
komen. Mogt dit bij eenigen bevreemding verwekken, 
mij betaamt het niet, aangezien ik, toen ik in het jaar 
1807 bij de jagt-administratie werd geroepen, onder die 
meesten , waarvan ik melding maakte , behoorde. 
Ik ben wel jagtliefhebber geworden, maar nimmer is eenig 
zaad van hartstogtelijkheid bij mij ontkiemd, 't welk, toen 
ik in 4814 op nieuws bij het jagtwezen werd ier. ‚ mij 
