69 
de landeigenaars-of bruikers , zoo lang aan die formaliteiten 
niet zal zijn voldaan, op hunne bezwaarde gronden de jagt 
zullen vermogen uit te oefenen ; en voorts wordt nog voor- 
zien tegen schade, uit te grooten aanwas van wild op die 
gronden. Ze er van te zuiveren staat den eigenaars vrij , na 
daartoe aan den eigenaar van. het jagtregt gedane aanma- 
ning ; terwijl het de noodige voorzieningen bevat om de ei- 
genaars van bewoonde huizen, moestuinen. en bosschen met 
geschoffelde lanen, tegen allen overlast vrij te waren. 
Maar het zegel der regtvaardigheid wordt eindelijk in art. 
8, op het zoo deerlijk miskende — of liever niet geken- 
de — besluit gedrukt (eere zij den wetgevenden Vorst er 
voor toegezwaaid !), door allen twijfel op te heffen , hoe op 
te rijzen verschillen regtmatig zouden kunnen worden ten 
einde gebragt. Het artikel is van den volgenden inhoud : 
«Alle verschillen welke, over het regt van eigendom van jagt 
pof over het heerlijk regt der jagt zelve „ tusschen de Heeren en 
» Eigenaars ten eenere en de grondeigenaars ter andere zijden , zou 
»den mogen ontstaan , zullen als gewone objecten van regten voor 
mden ordinaris Regter worden gebragt en door denzelven be- 
» slist…”” 
Het verband van dit artikel met het eerste, stelde het 
jagtbeheer op eens buiten het proces. Het vermogt geen 
kennis nemen van de titels dergenen, die beweerden gereg- 
tigd te zijn, op gronden van anderen te jagen en daarvan 
registratie vroegen. Evenwel gebood de voorzigtigheid , bij 
bet verleenen de clausule te voegen »periculo petentis;'” 
maar er bad bij het opstellen van het besluit eene noodlottig- 
heid plaats gehad, door het noemen van » heerlijk” regt, bij 
het zonderlinge, dat de bedoelde zaak namelijk , jagtregt op «e 
gronden van andere landeigenaars algemeen wordt verstaan. — 
Jagt is nimmer Heerlijkheids-gevolg geweest. Dit gehate 
woord joeg velen in het harnas, die geen hoegenaamd hee 
