<0 
lang in de jagt stelden , en het is meer dan vermoedelijk , 
dat het duizendmaal herhaald verlangen naar eene nieuwe 
jagtwet, zelfs om de Fransche van den Sden Mei 1844 in 
Nederland te hebben ingevoerd, en het geroep: veen ieder 
moet kunnen jagen op eigen grond” (ofschoon zulks van de 
Wet van den 44den Julij 4814 het fundamenteel beginsel uit- 
maakt) , alleen aan verwarring van denkbeelden te wijten zij. 
Het is hier reeds de plaats om de les van Barpus , aan 
het hoofd dezer bijdrage geplaatst, in te roepen : om tot 
het ware en volmaakte begrip van eenige zaak te kunnen 
geraken , maet tot den oorsprong worden opgeklommen. 
Het zoude een boekdeel vereischen om ons onderwerp in 
ecne systhematische orde te behandelen ; dan, het doel mijns 
schrijvens zich bepalende tot het wegnemen van dwaalbe- 
grippen te beproeven, veroorloof ik mij al dadelijk een’ uit- 
stap, uit cijfers zullende bestaan , als het ondubbelzinnigste 
middel om het eenvoudige der zaak en het onbeduidende 
getal der belangstellenden, middagklaar in het licht te 
stellen. 
a. In het jagtjaar van 1846—1847 zijn verleend 5014 
registratiën; maar het getal van zoovele landeigenaars, 
die jagt-acten of permissiën om te jagen hebben gevraagd, 
bedroeg slechts 594, als: in Noordbrabant 55, in Gelder- 
land 451, in Zuidholland 92, in Noordholland 59, in 
Zeeland 24, in Utrecht 89, in Friesland 49 , in Overijssel 
53, in Groningen {6 en in Drenthe 8. — Bij het spreken 
van zoodanige feiten kan men zich van uitweidingen ont- 
houden. (f) 
(1) Het jaarlijks verschil is niet belangrijk, waarom ik mij 
bedien van de onder mij berustende statistieke opgaven, van 
welke ik reeds in 1848 gebruik had willen maken, doch waar- 
van ik weder afzag en besloot een geschikter tijd, welke thans 
geboren schijnt, af te wachten, 
