‘3 
doch ook in deze streken, die er zoo vreedzaam uitzien, is dat 
geluk en die rust niet te vinden, want hunne kloven en heu- 
vels zijn voor den menschelijken voet niet ontoegankelijk. Men 
hoort, wel is waar, zelden over dag den knal eener buks in dit 
jagtveld , want de naam des konings beschermt hier het wild, 
zelfs voor de kogels der koninklijke lijfjagers ; de jagt behoord 
den koning toe en wee den vermetele, die zijn lust tot de 
jagt niet kan bedwingen en door een gewaagd schot , het 
genoegen des konings afbreuk doet, terwijl hij een hert of 
wild zwijn schiet; zijne dienst is op staande voet opgezegd en 
allen bevinden er zich te wel bij, om aan het genoegen 
van eene minuut dat van een geheel leven op te offeren. 
Doch voor den kogel van eenen wildstrooper — van eenen 
dief ? — van een mensch misschien, die vrouw en kinderen 
heeft „die in ellende leven; wien het aan de noodwendigste 
levensbehoeften ‚ aan voedsel ontbreekt! Waarlijk er behoort 
veel zelfsbeheersching toe, vrouw en kinderen honger te 
zien lijden en goed wildbraad in zijne nabijheid te zien, 
als men de kunst verstaat de buks te hanteren. 
In weerwil van al hunne waakzaamheid gelukt het den 
koninklijken jagers toch zelden , een strooper te betrappen , 
en gebeurt het werkelijk, dan is het altijd eene misse- 
lijke zaak, zich van hen meester te maken, want deze 
menschen , zeer goed wetende, welke gestrenge straf hen 
wacht, verdedigen zich wanhopend, en menige kogel, die 
oorspronkelijk voor een hert of voor een fazant bestemd was, 
vindt zijn doel in het hart van den getrouwen dienaar der wet. 
Van al de stroopers, die in het bosch van Marly hun 
bedrijf uitoefenden, was Simon Larcner de beroemdste ; zijn 
naam was wijd en zijd, als die des besten schutters, in het 
geheele departement bekend en het gerucht beijverde zich, 
dien in verband met de avontuurlijkste dingen en verhalen, 
hoe langer hoe verder te verspreiden, zoo dat hij ook het 
