‘4 
cor des konings Karel X bereikte en dezen nieuwsgierig 
maakte, dien beroemden strooper in persoon te zien. — In 
weêrwil van alle’ nasporingen en van de waakzaamheid der 
koninklijke jagers, wilde het nooit gelukken, Smonx op hee- 
ter daad te betrappen, en de, zijner tegenpartij dikwijls 
wonderbaar toeschijnende wijze van ontsnappen , wanneer 
zij hem zeer zeker meenden te hebben , was oorzaak, dat men 
algemeen geloofde, dat Simox in verbond stond met den 
duivel: want in het ultra-verlichte Frankrijk is de domheid 
en het bijgeloof onder het landvolk bijna ongelooflijk! De 
moedige koninklijke jagers lieten zich echter door den dui- 
vel zelfs niet afschrikken, om op Smton Larcner te passen; 
doch tot aan den tijd , waarmede mijn verhaal begint , nog 
altijd vruchteloos. Dikwijls hoorden zij naauwelijks dertig 
schreden van hunne hinderlaag een geweerschot; allen vlo- 
gen voor den dag en omsingelden de plaats, van waar het 
schot kwam zoo digt, dat geen haas tusschen hen door 
had kunnen sluipen, doch er was niemand te vinden, hoewel 
zij den kruiddamp nog zagen en roken ; dan eens knalde het 
weder op eene andere plaats en herhaalde zich hetzelfde spel 
als te voren — de schutter bleef altijd onzigtbaar , en als 
de waakzame oppassers des morgens het bosch doorsnuf- 
felden , vonden zij dikwijls een zegeteeken, dat hun ten 
hoon was opgerigt geworden. De stoute strooper had het 
vel van een geschoten hert om een boom gewikkeld en er 
eenige vederen uit den staart van een’ fazant in gestoken ; 
men kan zich voorstellen hoezeer deze beschimping de trot- 
sche jagers ergerde. Menigmaal kwam alsdan Simon met 
een bijeengesprokkelden takkebos bij dit tooneel en hield 
zich als of hij zich hierover verwonderde met de jagers, die, 
wanneer zij maar gedurfd hadden, hem zoo gaarne te lijf 
zouden gegaan zijn ; want alhoewel iedereen wist, dat Smmon 
een strooper was, zoo konde toch niemand het hem bewijzen. 
