5 
Ongeveer een buksschot ver van de overige huizen van 
het dorp Noisy verwijderd , lag in het bosch een armoedig 
huisje, welks lage deur slechts door eenen eiken grendel 
gesloten was, die scheen aan te duiden, dat de bewoners 
piets bezaten , wat zij eene zorgvuldige bewaring waardig 
keurden. 
In eene kamer van dit huis, welks ongelijken vochtigen grond 
met planken noch steenen bevloerd was, en waarin 
het zonnelicht meer door de talrijke scheuren en sple- 
ten van den muur, dan door de kleine vensters viel, wier 
meestal gebrokene ruiten door papier vervangen waren, 
zat op eenen avond in de maand Mei, van het jaar 1828, 
een groote man bij den haard, waarop eenige groene 
takken brandden, terwijl hij bezig was met eenen sterken 
koperdraad tot een of ander doel gereed te maken. 
De verbleekte en veelvuldig gelapte blaauwe kiel, de ver- 
sleten blaauwe broek, de gestreepte fluweelen slopkousen , 
welke over de lompe vetleederen schoenen vielen en het 
gewaad van den man voltooiden, pasten geheel en al bij het 
armoedig tafereel, dat hem omringde. Het gelaat van de- 
zen man zoude eenen Lavater in verlegenheid hebben kun- 
men brengen, want hierin kampten zulke verschillende 
uitdrukkingen om den voorrang, dat men niet wist, 
of men hem voor een schelm , dan een eerlijk man zoude 
houden. Met eene geveinsde en toch goedaardige, som- 
tijds zelfs eenigzins zwaarmoedige uitdrukking, loerden 
de kleine grijze oogen van onder de borstelige wenk- 
braauwen ; de trotsch gebogen neus verhief zich digt 
boven den rooden sterken knevel, die bijna de smalle 
lippen, om welke aanhoudend een bittere , halfverborgen 
lach speelde, geheel bedekte. Een dikke baard om wang 
en kin en eenigzins licht gekleurd, dun hoofdhair versierden 
dit krijgshaftig gelaat, hetwelk van geen ander, dan Srox Lancuer 
