eid 
Ekteeken te danken heb, uw man worde!” Bij deze woor- 
den streek hij het hair van zijn voorhoofd, en een liktee- 
ken werd zigbaar, hetwelk zich door de drift, waarin 
Simon door het aandenken daaraan ontstak, bloedrood kleurde. 
Maria droogde hare tranen en verstoutte zich, met zacht 
sidderende stem te antwoorden : «Hij wist immers niet, dat 
gij het waart, op wien hij mikte, anders zoude hij zeker 
niet geschoten hebben. ” 
» Dat is hetzelfde” antwoordde Simon, » of hij het wist of niet; 
wie om een ellendig stuk wild op een mensch kan schieten , 
zal nooit mijn schoonzoon worden , al zat hij tot aan de keel 
in het geld "” Hij ging eenige malen de kamer op en neder, 
en voer , terwijl hij voor zijne dochter bleef staan, voort : 
» Donders! denkt gij dan, meisje, dat men het iemand zoo ge- 
makkelijk vergeeft, die in koelen bloede eenen kogel op ons 
heeft afgeschoten? Ware mijn oog achter zijne buks ge- 
weest, ik zoude hier niet voor u staan; doch hij is een 
domoor, die niet eens bij helder maanlicht op honderd 
schreden het hoofd van een’ man kan treffen. 
»Hij is toch de knapste jager en de beste schutter onder 
al de koninklijke jagers, en daarom ook de lieveling van den 
kroonprins,” antwoordde Marr, met eenige trotschheid, 
want het griefde haar, dat haar vader de erkende bekwaam- 
heid van haren minnaar wilde verkleinen ; »hij meent het 
eerlijk met mij en heeft mij zijne hand aangeboden; dan 
waren wij allen uit den nood en gij behoefdet niet meer op 
zulk eene gevaarlijke wijze uw brood te verdienen.” 
» Zwijg! zottin,” antwoordde Smor, »liever wil ik van 
honger sterven. Onnoozel schaap! gij gelooft alzoo werke- 
lijk, dat hij het eerlijk met u meent? Zoo zijt gij, 
vrouwen! Ik ken hem beter; hij is de liederlijkste knaap 
van het geheele corps en vele meisjes beweenen de ligtge- 
= Joovigheid , met welke zij hem vertrouwd hebben; doch ik 
