85 
verbleekt uit, — »dan begrijp ik zijnen haat. — Doch ik 
moet weg; vaarwel Maria ; misschien gelukt het mij heden, 
het weder goed te maken; — ik wil het, al geschiedde 
het zelfs ten koste van mijnen pligt.” 
Marsa vlugtig omhelzende, ijlde hij naar buiten in het 
bosch, waar hem weldra de donkere schaduw der boomen , 
aan de oogen der angstig nastarende beminde onttrok. — 
In den grootsten. angst ging Mari de tijd voorbij; ieder 
geritsel verschrikte haar; hoorbaar klopte haar hart en de 
ijselijkste gedachten stegen in hare verbeelding op. Nu eens 
zag zij haren vader bloedend de hut binnen vlugten; dan 
weder aanschouwde zij het bleeke gelaat van haren minnaar , 
dien een kogel van haren vader had neêrgeschoten ; de angst 
deed haar bijna stikken; zij opende het venster en de fris- 
sche meilucht, de zachte maneschijn, welke de toppen der 
boomen met zilver scheen te bedekken , werkte geruststel- 
lend op haar. Zij bedacht, hoe dikwijls haar vader reeds 
een soortgelijk. gevaar ontkomen was en begon te hopen, 
dat hij ook ditmaal gelukkig te huis zoude komen. — [et 
aanslaan der honden wekte haar uit hare mijmering ; men 
hoorde rassche schreden naderen, en aan het kwispelen en 
het vriendelijk geblaf der honden, erkende zij, dat het haar 
vader en haar broeder waren, en dankend blikte zij ten‚hemel. 
Plotseling ging de deur open en Smmox met zijnen zoon 
Euvcexws traden binnen, met eenige fazanten beladen, die 
dadelijk in eene andere kamer van het huis werden neder- 
geworpen. 
„Het venster wijd open,” riep Simon, »stook het vuur 
aan en zet eenige potten met water op, Maria ! — haast u 
wat , maak voort.” 
Terwijl Marra in groote haast het bevel van haren 
vader opvolgde, zette deze zich op zijn gemak aan de tafel, 
stak zijn kort aarden pijpje aan, en zag slechts nu en dau 
