87 
»Wij mogen niet weder zoo onvoorzigtig zijn, jongen „” 
zeide Simox tot zijnen zoon, »vanders zoude het ons toch 
eens slecht kunnen bekomen; wij zijn doer de domheid 
der konimklijke jagers al te gerust geworden; wanneer 
wij in het vervolg weder uitgaan, zee moet gij ten minste 
drie of vier springschoten leggen.” 
»Ik zoude het gisteren hebben gedaan, doch er zijn er 
geene meer „’ antwoordde Everenius. 
„Twee steken nog geladen in mijne weitasch: ik heb er 
gisteren niet aan gedacht; geef wat klei hier en den vorm, 
dan willen wij nieuwe maken, want zij blijven toch het 
beste middel, om de kerels van het spoor te brengen” 
Eucexws. bragt een voorraad van pottebakkers klei en twee 
plankjes, in wier midden eene dikke ronde pen stak van on- 
geveer drie duim lang en een duim dik. Dit waren de vor- 
amen tot het werktuig , welke Simon zeer vernuftig had uit- 
gedacht, om het goed gevolg zijner strooperijen te ver- 
zekeren. 
De zaak was zeer eenvoudig: hij maakte, met behulp 
van de pen, eene buis van klei, welker uiteinde gesloten was , 
van tamelijke dikte, en niet ver van het gesloten eind maakte 
hij een klein gat, zoo dat het ding er uitzag, als de loop 
van eenen houwitser in het klein. Vervolgens werd de klei 
gedroogd en gebakken, zoodat deze buizen eene tamelijke 
stevigheid hadden. Als zij nu gebruikt meesten worden , 
‚dan werden zij met een schot kruid en eene harde prop ge- 
laden; in het zundgat werd het einde eener lont zoo vast 
ingestoken, dat het er niet uit konde vallen. Voor dat nu 
„Smor het bosch inging, om een stuk wild te schieten , zond 
hij zijnen zoon naar een ander gedeelte van hetzelve , wer- 
waarts hij de koninklijke jagers wilde lokken. Euernus 
sloop vervolgens als een vos tusschen de struiken rond en 
legde, op eenen behoorlijken afstand van elkander, eenige 
