90 
zins somber karakter er wel schuld aan kan zijn, want an- 
ders kan ik mij, op mijn woord, den kwaden reuk niet 
verklaren, waarin ik op zulk eene onverdiende wijze 
sta.” 
»Maar Simon, wanneer men het algemeen gerucht geloo- 
ven moet, dan zijt gij een wildstrooper, en het stroopen 
van wild is tegen de wetten; het is thans een misdrijf, 
in vroegere tijden was het meer dan dat.” 
»Het is waar, heer graaf, en wie weet of niet spoedig de 
tijd zal komen, dat het in het geheel niets meer zal te be- 
teekenen hebben. Ik weet het wel , dat de woorden van het 
wetboek tegen mij zijn; doch alles, wat door menschen 
gemaakt is, is vergankelijk en duurt slechts eenen korten 
tijd — begrijpt ge, en daar de natuur-wet het eenen armen 
duivel niet verbiedt, zijne kinderen voor den hongerdood te 
bewaren, zoo volg ik hare aanprijzing en laat de men- 
schen praten.” 
»Gij drijft dus geen handel door het verkoopen van 
wild?” 
»Nooit heb ik dat gedaan, heer graaf, daarop geef ik u 
mijn woord van eer, want deed ik dat, dan zoude ik niet 
in eene woning behoeven te leven, die misschien voor een 
jagthond des konings te slecht zoude zijn.” 
» Maar Simon, waarom zoekt gij niet op eene andere wijze 
uw brood te verdienen , die meer met de wetten overeen- 
stemt en minder gevaarlijk voor u is?” 
„Heer graaf, ik was sedert mijne kindschheid soldaat; ik 
ben onder gevaren opgegroeid ; het gevaar is mij eene aan- 
gename gewoonte geworden; ik kan slechts met de wape- 
nen omgaan en — een oud soldaat werkt niet gaarne, In 
den oorlog waren wij de heeren , de boer moest gehoorza- 
men; — ik zoude geen vrolijk oogenblik meer hebben-, 
als ik eenen boer, die nooit in zijn leven kruid heeft 
