91 
geroken, voor eenige stuivers moest dienen, — het zoude 
mij geheel onmogelijk zijn.” 
»Zijn dat uwe kinderen, Simon?” ging de graaf na eenig 
stilzwijgen voort, terwijl hij Eucexms en Maria met eenige 
belangstelling beschouwde. 
»Ja, mijnheer de graaf.” 
» Welnu , gij moest om hunnentwil zulk een gevaarlijk 
handwerk opgeven , want, in weêrwil van al uwe listen, kunt 
gij toch eens den dienaren der wet in de handen vallen , 
of een kogel kan aan uw leven een einde maken, en wat 
zal dan hun lot zijn 2?” 
»Ja — dat ís alles zeer waar; doch waarmede moet ik 
hen en mij voeden ? ik ben te oud om te dienen en ook 
te stijfhoofdig, en bedelen…” 
sNeen, Smonx, daf is mijne meening niet. De Koning 
heeft mij opgedragen, u dit geld ter hand te stellen ; hij kent 
uw’ naam als dien van eenen voortreffelijken schutter en gij 
weet , hoe veel prijs hij op zulke bekwaamheden stelt; ik 
geloof dus wel, dat hij niet ongenegen zoude zijn, uwen 
toestand te verbeteren, wanneer gij uwe oude levenswijze 
wilt laten varen.” 
De jagt er aan geven? neen , nooit !” riep Smtox geheel 
verschrikt uit. 
De graaf lachte en kreeg eene rol van honderd vijftig fran- 
ken uit zijn zak, die hij open maakte en den inhoud 
op de tafel uitschuddende, zeide hij; »Neen, Smor, 
ik weet wel, dat het eenen ouden jager onmogelijk is, en ik 
kan u beloven, dat de Koning u genoeg gelegenheid zal ge- 
ven, uwe schietkunst uit te oefenen.” 
De klank van het geld en de op de tafel liggende vijf- 
frankstukken schenen in Simon eene hevige aandoening te 
weeg te brengen. Sedert langen tijd had hij geen geld in han- 
den gehad; — het viel hem in, dat zijne buks reeds zeer 
