92 
oud was; dat hij voor zieh en voor de zijnen kleederen noo- 
dig had; dat zijne hut op het punt stond om in te storten 
en dit geld meer dan voldoende was, om zijne bescheidene 
wenschen te bevredigen. De gedachte, dat de Koning hem dit 
schonk , van wien hij in het minst zulk eene weldaad niet 
had verdiend, dien hij zoo dikwijls door zijne stoute stroo- 
perijen had beleedigd, verwekte in zijn, anders als versteend 
hart, eene buitengemeene aandoening en onwillekeurig ont- 
snapten hem de woorden : » God zegene den Koning ! — nooit 
zoude ik hebben geloofd, dat hij aan. mij, armen duivel, 
zoude denken.” 
»Hij denkt met liefde aan alle zijne onderdanen en helpt 
hi 
elken ongelukkige gaarne ,” antwoordde de graaf; » vervoeg 
u bij de eerstvolgende jagt, hij wil u leeren kennen.” 
Er werd aangeklopt; de deur werd geopend en Maria 
gaf een luiden gil, terwijl zij verbleekte — want Bexsorr 
trad binnen. De knappe jongman was in gala-uniform, 
welke zijne slanke gestalte nog meer deed uitkomen; 
de zwarte lokken waren zorgvuldig opgemaakt en het 
kleine kneveltje op de bovenlip sierlijk gekruld; hij zag er 
uit als een bruidegom, gereed staande om met zijne bruid 
voor het altaar te treden. Srmoxs voorhoofd fronsde zich 
op het zien van den jeugdigen jager; zijn gelaat kleurde 
zich rooder , terwijl hij hem , met sombere bhkken vragend 
tegentrad. Bexvorr boog zich, met eene verontschuldiging je- 
gens den graaf, en wilde zich weder verwijderen; doch deze 
drong hem, zich door zijne tegenwoordigheid niet terug te 
laten houden , om zijne zaken met Simox af te handelen. 
»Ik weet niet, welk eene zaak de koninklijke jager Bex- 
nor met Sison Larcuer kan te behandelen hebben en ik ben 
werkelijk begeerig te hooren, wat hem herwaarts voert „” 
zeide Simo, in wien de toorn begon op te stijgen; 
welke kem telkens aangreep op het zien van den man, dien 
