93 
hij om vele redenen vijandig was. Vooreerst werd de betrek- 
king van koninklijken jager door hem gehaat, gelijk de jagt- 
hond door het hert; verder had Bexxomr hem gewond en de 
plaats, waar zich het, op dezen oogenblik, bloedroode 
likteeken bevond, vertoonde maar al te duidelijk hoe goed 
het schot gemikt was; doch misschien zoude Smmor hem dit 
alles hebben vergeven, als er niet eene andere aan- 
leiding tot haat had bestaan, die hij voor zich zelve niet 
gaarne wilde bekennen. Den ouden soldaat was de roem 
meer waard dan het leven: de roem, die hem den naam 
van den besten schutter en kundigsten jager in het ge- 
heele district verworven had; slechts Bexsoir alléén wera 
kem gelijk gesteld; ja vele schatteden dezen nog hooger en meer 
dan eens had hij den prijs boven Simon weggedragen: — 
dat kon hij Lem nooit vergeven en ieder, die de jagers 
kent, zal toestemmen, dat zulk eene ijverzucht wel in haat 
kan ontaarden. 
ki] 
» Simon,” zeide de jonge man tot den strooper ; » uwe ont- 
vangst belooft mij een slecht antwoord op het aanzoek, dat 
ik ute doen heb; — ja, een aanzoek,” bevestigde hij op 
Simon's vragenden blik, »het moge u vreemd voorkomen , 
doch de dingen loopen dikwijls wonderbaar: — laat mij 
uitspreken ; ik wil tot u spreken, als een man tot 
een man, — geef mij daarna een bepaald, verstan- 
dig antwoord, zoo als ik van u mag verwachten ; doch 
overweeg mijne woorden wel en overhaast u niet. — Gij 
hebt eenen wrok tegen mij en ik wil hier niet over de oor- 
zaak daarvan spreken; nogtans bid ik u, te overwegen, dat, 
wat ik mogte gedaan hebben, ik overeenkomstig mijnen pligt 
handelde ; aan eenen ouden soldaat behoef ik daarover geen 
verdere inlichting te geven, — gij weet , wat dienstpligt heet, en 
wat deze eischt; gij zult mij derhalve, wanneer gij de zaak 
in koelen bloede overlegt, moeten verontschuldigen en zelfs 
