94 
moeten bekennen, dat gij in mijne plaats even zoo zoudt 
hebben gehandeld. — Ik bemin uwe dochter, Ston, ik 
word weder bemind en vraag u om Maria’s hand. Ik heb een 
goed ambt, hetwelk mij en mijne vrouw kan onderhouden, 
en de tevredenheid en gunst mijner chefs blijft mij er borg 
voor, dat mijn toestand met der tijd nog verbeteren zal. 
Dat is mijn eenvoudig eerlijk verzoek, — geeft mij eeu 
gelijk antwoord.” 
>Nu Simon, gij aarzelt,” nam de graaf het woord op, 
»mij dunkt, dat het aanzoek van Bexxorr eervol en wel aan- 
nemenlijk is. Hij is de vlugste en knapste jager onder 
het geheele jagtpersoneel des konings, de lieveling van den 
kroonprins en tegen zijn karakter kunt gij niets in te 
brengen hebben. — Zie, uwe dochter, Sion, de tranen, 
die van hare wangen rollen, en de houding, met welke zij 
uw antwoord verwacht, moeten uw vaderhart treffen en den 
haat verstikken, dien zich zoo ten onregte, jegens haren 
minnaar daarin heeft geworteld.” 
Toen Simon nog altijd zwijgend en somber op den grond 
staarde, voer de graaf voort; » Denk aan het geluk van uw 
kind, offer het niet aan eenen dwazen haat op! Hoe spoe- 
dig kan uw leven eindigen, — dan staat zij alleen en 
verlaten, arm en hulpeloos in de wereld, want wie zoude 
zich — bedenk dat wel — wie zoude zich over de dochter 
van Simon Larcner ontfermen?” 
» Heer graaf,” antwoordde Simox, na langdurig stilzwijgen, 
»duid mijne vrijpostigheid niet ten kwade; ik vind het 
natuurlijk, dat mijnheer de graaf K... anders denkt, als 
de arme verachte Sox; ieder heeft zijne eigene wijze van 
zien, en wat mij betreft , ik houde de mijne voor de beste. — 
Nooit, zoolang ik leef, moet zich de hand van dengenen 
met die mijner dochter vereenigen, die het bloed van haren 
vader vergoten , die met ket doel, hem te dooden, verra- 
