pen 
96 
Een ander jager verzocht aan eene geringen mans woning 
om wat te drinken; dit-werd hem gereikt, onder belofte 
van den haas niet dood te schieten, die tot vermaak van 
den eigenaar zijn verblijf in den tuin hield. Eene vol- 
gende reis was de bewoner niet te huis: nu was de ver- 
zoeking te groot; de tuin werd nagezocht, en de haas in 
zijn leger gevonden. » Dood schieten mag ik u niet, dat heb 
ik beloofd „” zoo sprak de jager, » maar slaan?” hij keert 
zijn geweer om, slaat den haas dood , maar ook de kolf van 
zijn geweer aan splinters. 
Kan men zich verwonderen als dergelijke ruwe menschen 
ongelukken krijgen? en dit op een tijdstip, niet overeen. te 
brengen met het laatst der vorige eeuw, maar in de jong- 
ste dagen gebeurt , terwijl men er op uit is het geweer, in nog 
hartstogtelijker werkende handen en buiten minder opzigt te 
brengen. — rr 
STERK VOSSEN VOER. 
Mijnheer N. verhaalde mij, dat hij het vossen vangen in 
zijne jeugd zoo zeker had, dat hij dacht, dat er geen meer 
waren; nogtans kwam een vriend van zijn’ vader klagen 
over de schade, die hij door de vossen ondervond. » Dat is niets’ 
was het antwoord, »ik zal u mijn zoon zenden.” — Deze 
vervolgde : » Om van mijne zaak nog zekerder te zijn, maakte 
ik een versch voêr klaar, zette mij te paard en draafde 
er welgemoed naar toe. De bestemming naderende, 
hoorde ik aan mijn mantelzak knagen; ik vermoedde den da- 
der, maar dorst niet om te zien. De knecht, die mij zag ko- 
men , gaf ik een wenk; hij begreep mij dadelijk ,‚ opende en 
sloot onmiddellijk achter mij de koetshuis-deuren. 
Ik had er al vast één, zeide hij en de anderen ving ik 
nog wel zoo gemakkelijk. v. V. 
mm 
