98 
aan welker avond hij met een half dozijn of meer snippen 
huiswaarts keerde. Zoo geheel in zijne mijmeringen verdiept 
eu in de gelukkigste herinneringen verzonken, slaapt hij 
weder in, om met den dag te ontwaken. 
De eerste blik is naar de lucht: deze is woest en buijig ; 
de windwijzer duidt eene noordwestelijke windstreek aan. — 
Indien de jager gehuwd is, dan wordt hij door zijne be- 
zorgde wederhelft, die het weder daar buiten hoort, aan- 
gemaand , om toch niet in het barre jaargetijde , bij wind en 
regenbuijen ter jagt te trekken, terwijl eene toespeling op 
zijn rheumatisme, deze aanmaning vergezelt. — Onder het 
aankleeden beweert kij daarentegen: dat het weder toch 
eigenlijk zoo slecht niet is, als het wel schijnt ; dat de lucht 
reeds begint op te klaren en het gewisselijk een fraaije 
herfstdag zal worden ; waarbij hij zich laat ontvallen, dat A. 
reeds een houtsnip gezien en B, er eene geschoten heeft; 
en hij eindigt met zich weder zoo geheel in de houtsnip- 
pen te verdiepen, dat het niet onmogelijk zoude schijnen, 
wanneer hij bij het afscheid, in distractie , zijne ega een 
»adieu , lieve houtsnip !’* toevoegde. — Beneden komende, 
vindt hij zijn’ ouden jager, die hem, reeds met de weitasch 
omhangen, de koffij voorzet en verzekert, dat er dezen 
nacht stellig snippen moeten zijn gekomen; dat er in dat 
en dat bosch en op die en die plaats gewisselijk zullen te 
vinden zijn; dat het weder wel niet best is, maar toch 
ook niet zoo heel slecht en dat het weêrglas goed weder 
schijnt aan te duiden. — Na een bespoedigd ontbijt wordt 
de kiel aangetrokken en nu gaat het door storm en regen 
naar buiten, 
Naauwelijks op weg knikt een knap buurmeisje den jager 
een’ goeden morgen toe en deze laat niet na zijnen heer 
op te merken, dat dit een goed voorteeken is, en bijna 
gelijktijdig trekken eenige bonte kraaijen door de lucht; on- 
