105 
tijd had blijven aanhouden, er nu wel bijna geene snippen 
meer zouden voorkomen. Dat, van de andere zijde: het 
ontginnen der gewone broedplaatsen; het uithalen der eije- 
ren van de houtsnippen om die, even als hier de kievits- 
eijeren te verkoopen; de meerdere volkomenheid der jagt- 
geweren en het toenemen der jagtliefhebbers , gepaard met 
het verderfelijke schieten der snippen in het voorjaar, gedu- 
rende het rondvliegen des avonds, door geheel Duitschland , 
waarbij meestal het vooruitvliegend wijfje sneuvelt, — dat 
dit alles van nadeeligen invloed op de voortteling zijn 
moet , zal wel boven allen twijfel verheven zijn. 
Vóór dat het schietgeweer zoodanig was ingerigt , dat het 
ter jagt en tot het schieten van vogels mn de vlugt konde aan- 
gewend worden , werden de snippen door middel van vlou- 
wen en aardstrikken gevangen, en indien zulks enkele reizen 
door middel van valken geschiedde, zal het wel toevallig ge- 
weest zijn. — In het oudste Fransch werk over de jagt 
vindt men eene vangwijze beschreven, welke aldaar »àla fo- 
letoure’” genoemd wordt en daarin bestond, dat men in een 
brninkleurig gewaad en kap gekleed, waarin gaten voor de 
oogen waren, op de knieën, met kleine krukjes onder de 
armen „door de bosschen kroop en wanneer men eene snip 
zag, haar door het spelen met twee kleine stokjes, van 
roode lapjes aan de uiteinden voorzien, bezig hield en 
haar alsdan eenen, aan het uiteinde eener gaarde beves- 
tigden , strik om den hals wierp en haar zoo ving (1). — 
Hoe onwaarschijnlijk het gelukken dezer vangwijze ook zijn 
moge, wij vinden haar ook bij Burro, welke het BeLox 
heeft nageschreven, vermeld onder den naam van » fola- 
(1) Deze wijze van snippenvangst is reeds door mij vermeld 
als bijdrage in het Macazisn voor Jactuiermensens, bij den 
uitgever, van dit)tijdschrift vroeger verschenen , bl. 86, waar, 
door eene drukfout, »roidecos’’ in plaats van rwidecas’’ vaorkomt, 
