106 
trerie (4),” en geheel overeenkomstig met die, welke in 
het Fransche werk le Roy Modus et la Royne Racio beschre- 
ven is. 
Wat er ook van zijn moge, de houtsnip wordt algemeen 
voor een zeer domme vogel gehouden , hetwelk , mijns in- 
ziens, alleen daaraan is toe te schrijven, dat zij bij helder 
daglicht niet zoo goed zien, als in de morgen- en avond- 
schemering of in heldere nachten. Van daar dan ook, dat 
zij in Spanje gallina ciega (blind hoen) genoemd worden (2). 
Intusschen wordt deze mindere scherpheid van gezigt dub- 
bel opgewogen door het uiterst fijn gehoor, dat deze vogel 
bezit, en genoegzaam door de meer dan gewoonlijk groote 
oorschelp wordt aangeduid. Dit orgaan is zoo scherp ont- 
wikkeld, dat de snip het minste geritsel hoort, en het is van 
het hoogste belang , dit steeds bij het jagen op houtsnippen 
in het oog te houden, en zoodra men merkt, dat de hond 
voor eene snip aantrekt of staat, zich van alle spreken te 
onthouden; vermits het zeker is, dat de snip bij het op- 
springen steeds van die zijde afvliegt waar zij eenig geluid 
vernam. — Zoodra de hond staat , moet een jongen voorzig- 
tig achter denzelven omgaan en alsdan, onder het maken 
van eenig geluid, op den jager afkomende, de snip opstooten, 
wanneer ze meestal aan de zijde van den jager uit het hout 
zal komen. Ten einde te kunnen hooren , waar zich de hond 
bevindt, is het noodig, dat deze van een helklinkend belletje 
voorzien zij. Indien de snip bij het opvliegen een zeker 
geluid, eenigzins naar het klokken eener hen zwevende, 
laat hooren, ligt er meestal eene tweede snip in de nabijheid. 
Eer ik van onzen lievelingsvogel afstappe, moet ik nog 
eene oude overlevering vermelden, volgens welke de hout- 
(1) Hist. nat., Oiseaux, 7de deel, bldz. 468, der oorspron- 
kelijke uitgaaf. 
(2? La Chasse au Fusil. Paris 1788. pag. 374, 
