107 
snipppen in Hessen , in 1646, voor ket eerst zouden gezien 
zijn, en welke in het geslacht van den voormaligen houtvester 
van het Langenhainer bosch Scuremer bewaard is gebleven (4) ; 
een verschijnsel, hetwelk moeijelijk te verklaren is, tenzij 
men aanneme, dat deze vogelen vroeger wel voorkwamen, 
maar alstoen voor het eerst zijn opgemerkt. Hoe dit zij, 
de overlevering vermeldt tevens, dat men de geschotene on- 
bekende vogels aanvankelijk niet dorst eten, in de veron- 
derstelling, dat ze vergiftig zijn konden; een denkbeeld, 
waarvan men, na ze eenmaal geproefd te hebben, gelijk 
van zelf spreekt , spoedig terugkwam. 
En nu besluit ik met den wensch , dat allen, die mijn ge- 
schrijf lezen , voor zoo verre zij echte liefhebbers der snip- 
penjagt zijn, in dit saizoen cenen rijken buit mogen maken 
en, indien het zijn kon , zoude ik er wel gaarne den wensch 
bijvoegen, dat ze allen de éérste snip schieten mogten ; maar 
dit kan slechts aan één onder ons ten deel vallen, en dat 
het voor een benijdenswaardig geluk wordt gerekend, blijkt 
genoegzaam uit den blik, met welken men de vederen der éérste 
houtsnip op den hoed of muts van zijnen trouwsten jagt- 
makker aanziet, vooral wanneer men er zelf nog geene 
ten toon kan spreiden. Afgunst mag ik het niet noemen, 
want die woont in de borst van den echten groenrok niet, 
maar dat het er na aan verwant is, wie zal dit tegenspre- 
ken? En hiermede... .. gelukkige jagt! 
(1) Von Warpencen, Weidmanns Feierabende, ill, pag. 116. 
