112 
van opziener dan door hem zelven zouden kunnen worden 
vervuld ; maar dit aangenomen, zou het tevens waar moeten 
zijn, dat elk eigenaar zonder onderscheid een bescheiden 
opziener wezen zal dat hij geen geweld zal gebruiken , of 
zich door de afgunst, die zoo menigmaal door de jagt wordt 
opgewekt , zal laten vervoeren; dat eene, uit andere oorzaken 
ontstane verbittering, hem niet eene overtreding zal doen zien, 
waar ze uiet bestaat ; maar meer nog : indien men al ver- 
meenen mogt, geene gegronde vrees te moeten hebben voor 
de menigvuldige , werkelijk te duchten schroomelijke gevol- 
gen , waartoe zou de te geven magt den eigenaar dan nog die- 
nen? — zou eene tegen den strooper in te stellen actie 
niet in de meeste gevallen alleen zijn : het verspillen van moeite 
en kosten door de onmogelijkheid van verhaal , daargelaten 
nog de moeijelijkheid van het aanvoeren van bewijs? — 
Het toezigt aan de gewone veld- of boschwachters , ma- 
réchaussées, of aan andere plaatselijke beambten over te 
laten, en de eigenlijk gezegde opzieners over de jagt af te 
schaffen , kan niet geacht worden, dat toezigt op voldoende 
wijze te waarborgen; althans aangenomen , dat die bedoelde 
beambten in hunne verschillende betrekkingen voor het overige 
niet overbodig zijn, omdat een goed toezigt over de jagt, opof- 
fering van veel tijd en rust vereischt, en het volstrekt niet 
gebonden zijn aan andere bezigheden. Verder: het zal 
wenschelijk blijven, dat de bepaling van art. 6 en 7 der 
wet van 11 Julij 814, (waarbij 2,5 der boeten en de op- 
brengst van het geconfiskeerde aan den opziener die de 
calange deed, wordt toegestaan), niet worde ingetrokken, 
of althans, dat daarvoor in de plaats worde gesteld eene 
bepaling die, door het verzekeren van voordeel aan den op- 
ziener, zijne vlijt in het opsporen van overtredingen aan- 
wakkert , waaruit volgt: dat , bij afschaffing der opzieners, 
uitsluitend met het toezigt over jagt en visscherij belast, de 
