120 
De andere, even zoo opvliegend als hevig, vervalt in 
het tegenovergestelde uiterste; daar hij ook in zulke gevallen, 
waar een eenvoudig dreigen met woorden, of een zachte 
ruk aan de lijn volkomen toereikend zouden geweest zijn, 
in blinden toorn ontstoken, straffen aanwendt, welke voor 
veel grootere misslagen behoorden bewaard te blijven. 
Door deze overdrevene gestrengheid wordt de hond moe- 
deloos, verliest het vertrouwen en de genegenheid voor zijnen 
leermeester , en wordt, voornamelijk wanneer men den in 
alle gevallen onvergeeflijken misslag begaat , hem dikwijls 
zonder hem aan de lijn te houden, met de zweep te straf- 
fen , ligt handschuw. 
Met eene andere soort van zwarigheid heeft de slechte 
schutter te kampen. Door zijn herhaald misschieten bederft 
hij den- hond, maakt hem wild, en verhindert zijne ver- 
dere volmaking, daar deze zich al te dikwerf in de ver- - 
o 
wachting teleurgesteld ziet, van nu eindelijk ook eens het 
wild ,‚ waarvoor hij welligt meesterlijk gestaan heeft, te mo- 
gen apporteren. A 
Hij wil nu, om het zoo uit te drukken, zelve mede hel- 
“pen, terwijl hij de gemiste hazen, hoenders, enz. een ge- 
zigt ver naloopt. Wanneer nu de jager, juist omdat hij een 
knoeijer is, dit wel in zoo verre niet ongaarne ziet, daar 
hem de snelvoetige medgezel op deze wijze somtijds een - 
ligt getroffen dier ophaalt, en hem daardoor: eene des te 
grootere vreugde verschaft , naar mate die onverwachts 
was, behoeft het wel geene aanwijzing, welke gevolgen 
zoodanige handelwijze nà zich slepen moet. 
Laatstgenoemde misslag wordt intusschen het meeste be- 
gaan, ja, men kan gerust beweren , dat zelf menige goede 
practicus zich daaraan schuldig maakt, namelijk, » het 
schieten in het oogenblik, dat de hond miet het genoegen van het 
apporteren ‚ maar eene geduchte tuchtiging verdient.” 
