1e 
Hoe vele jagtliefhebbers zijn er echter, die zich kun- 
nen beroemen op zoodanige zelfbeheersching, dat zij hun 
schot er aan zouden opofferen, wanneer de hond b. v. 
eenig wild moedwillig opgejaagd heeft ? 
Voorzeker slechts weinigen! en toch is zulks zeer ver- 
keerd gehandeld, want zij hadden niet moeten schieten, 
maar den hond eene aan zijne fout geëvenredigde straf moeten 
toedienen , omdat zulks niet meer geschieden kan, nadat hij het 
geschotene heeft bijgebragt; en echter moet men nooit eene 
moedwillige misslag, zonder  dezelve naar verdiensten te 
straffen , door de vingers zien. 
Ik vraag verder, wie laat wel eenen volwassenen haas , 
welken de hond vervolgt, binnen schot voorbij loopen ,‚ om 
den hond voor zijn naloopen behoorlijk te kunnen straf- 
fen? Ik herhaal het, gewis slechts weinigen : Men laat 
zich door de gunstige gelegenheid medeslepen en schiet. 
De haas blijft op de plaats liggen , wordt aangeschoten of 
gemist. — Een en ander is bijna even nadeelig. 
Blijft de haas liggen, dan apporteert de kond, en gelooft 
zijnen pligt zeer goed gedaan te hebben. De aangeschotene 
haalt hij op, en hoe verder hij den haas gedragen heeft , des 
te meer wordt hij met liefkozingen en loftuitingen overla- 
den. — Door het schot, ook wel door het roepen des jagers, 
die gelooft getroffen te hebben , aangevuurd , volgt de hond 
den gemisten haas in volle drift na, en wanneer hij eindelijk, 
dikwijls laat genoeg , van de vruchteloze vervolging terugkeert, 
zoude het, zoo niet ongerijmd , toch zeker onregtvaardig zijn, 
hem nu noch te willen straffen , nadat men hem zelf be- 
volen , of ten minste veroorloofd heeft, na te loopen. 
Dergelijke misslagen worden zeer dikwijls begaan, en toch 
hoort men er veel over klagen, dat het zoo moeijchijk valt 
heete jonge honden het hazen naloopen. afte leeren , je, men 
ziet zelfs op privatieve jagtvelden , waar toeh den jager geene 
