Vervolgens begint men ter verdere ontwikkeling van den 
leerling , hem dagelijks en zelfs bij bezigheden, welke 
geene betrekking op de jagt hebben, aan de lijn met zich 
te voeren , opdat hij steeds onder opzigt gehouden, en hoe 
langer hoe volgzamer worde. 
De kleine straffen, welke men hem geeft , wanneer hij 
zich bij het zien van eenig wild driftig en begecrig be- 
toont ‚ gewennen hem in korten tijd , zich stil en gehoorzaam 
te gedragen , hetwelk van lieverlede tot de — ook voor den 
jager zoo noodige — deugd der zelfbeheersching leidt. 
Bijzender nuttig is het in dit opzigt , hem, zoo dikwerf 
mogelijk ,‚ mede te nemen , wanneer men op de loer gaat, 
waar hij somtijds meer als een uur lang het wild voor zich 
ziet: en zoo doende, hoe langer hoe meer, aan dit gezigt ge- 
woon wordt, — Ook op drijfjagten neme men hem mede, 
doch steeds zoo als van zelve spreekt, aan de lijn. 
Jn de hoogste noodzakelijkheid alleen , late men hem dadelijk na 
het schot apporteren , opdat zijne begeerte niet te zeer worde 
aangevuurd. Eene uitzondering hieromtrent maken echter 
alle soorten van roofdieren, want het is noodig , hem reeds 
van den eersten tijd af aan te gewennen, zich op zulke vijan- 
den met verdubbelden ijver te werpen, en deze behoorlijk 
te dooden. 
Het volgende is mij gebleken , een der zekerste middelen 
te zijn ,-om eenen jongen hond de vrij algemeene liefhebberij 
van het hazen naloopen af te leeren: men trachte hem 
zoo spoedig mogelijk het onderscheid tusschen veld en bosch 
begrijpelijk te maken ‚ namelijk: men straffe hem in het be- 
gin, wanneer hij op het hout drijft, in het geheel niet, 
in het vrije veld daarentegen telkens, en wel trapsge- 
wijze als volgt : 
Heeft hij in het bosch slechts eene korte of matig lange 
streek nagejaagd, zoo spreke men hem vriendelijk toe , want 
