126 
het hehoort ontegenstrijdig tot eene der aangenaamste eigen- 
schappen van eenen staanden hond , wanneer hij op het hout 
drijft. 
Is hij daarentegen alte lang weggebleven , zoo wordt hij, 
onder herhaalt fluiten , aan de lijn genomen en bedreigd. 
In het open veld wordt de straf berekend volgens den 
afstand op welken hij zich van zijnen heer bevond, toen hij 
den haas opdeed, en naar mate van de gedurige herhaling 
van den misslag. 
Bijzonder gestreng moet dezelve zijn, wanneer bij welligt 
den haas digt langs den jager heen heeft gedreven „en toch 
geen acht sloeg op het herhaalde luide toeroepen, en het 
noemen van zijnen naam. 
Wanneer hij zeer lang mogt wegblijven , of eenen op den 
terugweg opgejaagden haas op nieuw beginnen te vervolgen, 
zoo moet men zorg dragen , uit ongeduld niet verder te 
gaan, maar liever zijne terugkomst op dezelfde plaats afwach- 
ten, waar hij begon na te loopen, al zoude dit ook nog zoo 
lang aanhouden , opdat hij, zich door de afwezigheid van zij- 
nen meester vrij van straf geloovende, niet op nieuw be- 
ginne te zoeken en te jagen , waardoor hij, hoe langer hoe 
meer, verwilderen zoude. 
In korten tijd leert de op bovengemelde wijze Pate + 
hond inzien, dat hem het hazendrijven op de vlakte weinig 
heil aanbrengt, en bepaalt zich van lieverlede meer tot het 
drijven op het hout , totdat langere ondervinding hem leert, 
dat hij ook daar, om zich geene straf te berokkenen, op 
het eerste fluiten van zijnen meester moet terugkeeren , wan- 
neer deze niet verkiest, hem langer te doen drijven. 
Tot het vervolgen en bijbrengen van aangeschotene ha- 
zen bezige men hem in den eersten tijd zoo zelden mo- 
“gelijk ; moet dit evenwel geschieden , zoo late men niet na, 
hem daarbij telkens »zoek , verloren , apporte” toe te roc- 
* 
