129 
zulk geval, de grenzen der billijkheid en van het verstand 
overschreden. 
Reeds zeer dikwijls in mijn leven zag ik jagers, die ge- 
durende uren lang , de grootste ongehoorzaamheid en verdere 
misslagen hunner honden door de vingers zagen, tot dat 
eindelijk eens een haas of patrijs werd opgejaagd en vrij 
kwam. Nu ontbrandde op eens hun toorn, en slagen, 
afgewisseld door schoppen , vielen hageldigt op den rug des 
zondaars , zonder er op te letten, of hij deze keer wer- 
kelijk straf verdiende, of alleen uit onachtzaamheid en drift 
misdaan had. — Van dusdanige strafoefeningen konde men , 
zoo als van verscheidene wetten zeggen, dat daaraan 
eene terugwerkende kracht wordt toegeschreven : want de 
geheele loopende rekening wordt nu op eens vereffend , en 
niet zelden hoort men bij dusdanige executiën den woedenden 
regter uitroepen : »Kom nu eens hier canaille! je zult nu 
hebben, wat je al zoo lang verdiend hebt," enz. 
Hoe verkeerd, hoe geheel verkeerd is echter zulk eene 
handelwijze ! 
Nooit mag men den hond straffen om , zoo als men zegt, 
»zijnen toorn op hem te koelen „” 
een misschot, of de een of andere onaangenaamheid, in 
drift is geraakt, maar slechts dan alleen, wanneer hij het 
namelijk omdat men door 
werkelijk verdiend heeft; en nooit mag de straf in mishan- 
deling ontaarden, iets, hetwelk in eene opgewondene stem- 
ming zoo ligt het geval wordt. 
Hoe koelbloediger en bedaarder wij zijn, des te minder 
zal ons de hartstogt tot eene ondoelmatige behandeling van 
den leerling verleiden ; terwijl daarentegen eene enkele mis- 
handeling hem, indien niet voor altijd, toch welligt voor 
eenen geruimen tijd handschuw maakt. Heeft men intusschen 
eenmaal zulk een’ misstap begaan, zoo zoeke men ten 
minste de schadelijke gevolgen daarvan in tijds ig te ko- 
