130 
men. Ik ben er niet voor, den hond, wanneer hij 
uit vrees niet durft te naderen, te gemoet te gaan (zoo als 
vele jagers doen) en hem dan, onder gedurig slaan, aan de 
lijn tot op de plaats te slepen, waar men hem geroepen 
of gefloten heeft , want dikwijls maakt men daardoor de zaak 
nog erger. Eene zachte behandeling schijnt mij op den 
duur de voorkeur te verdienen, indien zij even zeker tot 
het doel voert als eene gestrenge. 
Men verwijdere zich dus, wanneer de hond groote vrees 
aan den dag legt, liever zonder herhaald fluiten, geheel als 
of men zijne weigering om te komen niet had opgemerkt. 
Wanneer hij nu, zoo als bijna immer het geval is, weldra 
volgt, zoo ga men een eind weg voort, zonder op hem te 
letten ; dan vange men van lieverlede aan, hem meer en meer 
vriendelijk aan te spreken, tot dat men het volle vertrouwen 
weder bij hem bespeurt. Op deze wijze wordt de gedachte 
aan het gebeurde als het ware uit zijn geheugen gewischt ; 
en wanneer de jager zich in het vervolg voor diergelijke 
overijling in acht neemt, zoo behoeft hij gewis niet te vree- 
zen , dat zijn hond ooit handschuw zal worden. 
Wil men er daarentegen een, welke door verkeerde be- 
handeling reeds werkelijk bedorven is, weder te regt bren- 
gen en hetgeen anderen bedorven hebben weder goed maken, 
zoo blijft er geen ander middel over, als den hond in het 
begin alle mogelijke vrijheid te laten, en hem om zoo te 
spreken , op nieuw te laten verwilderen, alsof hij nog in 
het geheel niet gedresseerd ware , en dan eerst de eerste 
lessen der school, weder van het begin af, met hem aan 
te vangen. 
Indien men echter dusdanige taak op eene geschikte wijze 
van zich af kan schuiven; zoo late men niet na zulks te doen; 
want in alle gevallen is het eene , zoo niet bijzonder moeijelijke, 
toch zeker eene hoogst onaangename zaak, een’ dusdanig 
nnen nn 
