131 
verslagen hond zoo verre te brengen, dat hij zijne 
“vroegere gebreken geheel aflegt, en slechts een bijzonder 
fraaije of van uitstekenden aanleg, verdient, dat men zoo veel 
moeite aan zijne afrigting besteedt. 
Het is verder ten hoogste noodzakelijk, dat men den 
hond nimmer uit het oog verliest, om naauwkeurig te kun- 
nen beoordeelen of hij werkelijk uit drift is toegesprongen 4 
of alléén uit onachtzaamheid , of bij gebrek aan gunstigen wind 
het wild heeft opgestooten, daar hij in de laatste gevallen 
geene straf verdient. 
Ten tweede is het noodig, den hond, wanneer hij staat , 
dikwijls af te roepen en te prijzen. Hij overtuigt zich daar- 
door, dat hij zijne zaken behoorlijk heeft verrigt en zal voor de 
tweede keer, wanneer men hem weder veroorloofd te avan- 
ceren, zeker nooit te ver doorgaan. Ook leert hij op de 
bovengenoemde wijze dikwijls naar zijnen meester omzien, en 
het is reeds zeer veel gewonnen, wanneer een jonge , vurige 
hond er toe gebragt is, zulks te doen; want het bewijst, 
dat zijne begeerte reeds grootendeels overwonnen is, om op 
het voor hem liggende wild zijne geheele opmerkzaamheid 
te vestigen, terwijl hij door het omwenden van den kop te 
kennen geeft, dat hij ook door zijnen meester wenscht 
opgemerkt te worden. 
Nog eene even zoo wigtige reden om den hond te 
gewennen , wanneer hij staat, zich te laten afroepen, is 
deze, dat men op reis, op de wandeling en op vreemde 
jagten, of wanneer men, welligt vermoeid genoeg , van eene 
jagt terug komt, dikwijls in de hoogst onaangename nood- 
zakelijkheid gebragt wordt, verre van den weg af te gaan, 
om hem terug te halen. 
Eindelijk verzuime men ook geene gelegenheid, vleugel- 
lam geschoten wild op zulke plaatsen neder te zetten , waar 
het zoo veel mogelijk in het verder loopen pe ai 
