132 
wordt ; alsdan brenge men den hond onder gunstigen wind 
er voor, late hem een tijdlang staan, en nadat men den 
vogel meermalen is rondgegaan, schiete men , doch houde 
den hond zoo mogelijk (al moet dit dan ook in het begin 
aan de lijn geschieden) van het dadelijke toespringen af, 
terwijl slechts door het dikwijls herhalen van zulke geduld- 
proeven het zoo hoogst onaangename loopen op het schot, 
steeds met goed gevolg tegengegaan kan worden. 
Somtijds moet men ook de vleugel-lamme vogels alleen 
met de hand of den hoed bedekken en , onder liefkozingen 
en prijzen, aan den leerling toonen, en daarna meermalen 
na elkander doen apporteren. 
Hierdoor wordt een dubbel doel bereikt, daar zich de 
hond overtuigt , dat het de begeerte van zijnen meester is , 
om het kleine dier te verschoonen en levende te houden ; ten 
tweede leert hij, digt voor zijne oogen apporterende , zach - 
ter en voorzigtiger toegrijpen , dan het mogelijk in grooter 
afstand van hem geschieden zoude, 
Wanneer hij aanleg toont tot de zoo onverdragelijke ondeugd 
van het wild te drukken, hetgeen de opmerkzame waar- 
nemer reeds in het eerste begin zal bespeuren , z00 mag 
men volstrekt geen dralen bij het apporteren dulden , doch 
roepe men den hond reeds krachtig toe, in het eerste 
oogenblik van het toegrijpen. Vertoeft hij dan nog, terwijl 
hij aan het wild trekt of plukt, zoo loope men op hem toe 
en geve hem, na hem aan de lijn genomen tehebben, eene 
niet te zachte straf, onder het herhaalde roepen van » Vast 
apporte.”” 
Nog strenger moet de straf natuurlijkerwijze worden aan- 
gewend, wanneer hij het wild geheel verscheurd of wel op- 
gevreten mogt hebben. Wat er nog van overig is, al ware 
het nog zoo weinig en al moest men het diep uit den bek 
halen , moet hij, na eene scherpe tuchtiging , eerst herhaalde 
