134 
dat met eenen hond, waarbij alle andere middelen te vergeefs 
zijn, ten laatste ook die zoogenoemde wanhoopkuur nog 
kan aangewend worden, voordat men hem — weggeeft of 
doodschiet. 
Indien ik ooit in zulk een onaangenaam geval mogt 
geraken, zoo zoude ik eerst den hond verscheidene malen 
roepen of fluiten , en hem in hetzelfde oogenblik vlak van 
achteren eene portie musschenstof toedienen. Dadelijk na 
de verwonding zoude ik hem tot mij roepen, aan de lijn 
nemen en, zonder op zijn gejank en gehuil te letten , wegens 
het branden van het schot, hem steeds daarbij fluitend , 
met de zweep duchtig straffen; want alles zoude bij die ge- 
legenheid er op nederkomen, hem begrijpelijk te maken, dat 
hij niet door toeval , maar alleen voor zijne ongehoorzaam- 
heid geschoten is geworden. 
Gevaarlijk blijft zulk eene handelwijze toch altijd, en zij is 
nimmer aan te bevelen ; want zelfs met de grootste omzig- 
tigheid kan de hond door een enkel korreltje , hetwelk bij 
toeval de oogen, ooren of de geslachtsdeelen treft , ernstig 
gewond worden, wanneer men van nabij op hem schiet ; 
laat men hem intusschen te verre loopen, dan blijft het 
schot zonder uitwerking: want ik zelf ben getuige geweest, 
dat honden op matigen afstand met fijnen hagel getroffen , op 
het schot luid begonnen te janken en toch, den haas 
bleven vervolgen. Nog een ander en wel grooter ge- 
vaar bestaat daarin, dat door zulk een schot de hond lig- 
telijk zóó afgeschrikt worden kan, dat hij in het geheel 
geen haas meer nagaat, zelfs niet den aangeschotene, en 
uit vrees in het geheel niet meer zoeken wil, Hij is dan 
wel glad genezen , maar niet veel beter dan een hardlooper , 
die men wegens een likdoren — den voet afzet, 
Voor hen, die met twee staande honden te gelijk jagen 
willen , hetgeen ik echter niemand aanraden kan, die zich 
ten Áo 
pr An 
