13% 
het genoegen om met twee honden te gelijk te jagen, 
volkomen zal zijn, men zich ook voor beide van een 
afzonderlijk fluitje moet bedienen, hetwelk door. hoogte of 
laagte van toon, duidelijk van het andere te onderscheiden 
moet zijn. 
Om welke redenen ik dit noodzakelijk -acht, behoef ik wel 
aan geen’ practischen jager nader te verklaren; deze zaak 
spreekt van zelve, want zeer dikwijls is het noodig eenen 
der honden te straffen, en dan is het zoo wel onnoodig als 
ondoelmatig ze beide te doen komen. 
Oppervlakkig beschouwd, schijnt het zeer moeijelijk te zijn, 
twee honden zóó te dresseren, dat zij elk in het bijzonder 
slechts hooren naar het voor zich bestemde fluitje; doch de 
middelen ter bereiking van dit doel zijn even zoo eenvoudig 
als gemakkelijk, 
Dat deze fluitjes zoo veel mogelijk in toon moeten ver- 
schillen, spreekt van zelve; wanneer nu elk der beide 
honden goed aan het zijne gewoon is, en men hen voor 
het eerst gezamentlijk medeneemt , zoo moet men ze kort 
houden en steeds, voor dat men fluit, eerst den hond, 
dien men wil doen komen, met luider stemme bij zijnen naam 
roepen. Keert ook de niet geroepene zich om , dan geve men 
hem dadelijk met de hand het gewone teeken om ter zijde 
af te zoeken, opdat hij weten moge, dat het fluiten hem 
niet aanging. Komt hij desniettegenstaande toch, zoo moet 
men hem dadelijk aanzetten om verder voort te jagen , ter- 
wijl de andere eenige minuten lang terug gehouden wordt. 
Door een en ander dikwijls te herhalen, leeren honden, welke 
het niet aan goeden aanleg ontbreekt — gaarne zoude ik zeg- 
gen, aan verstand — (want ook onder staande honden vindt 
men domkoppen) in ongeloofelijk korten tijd dat fluitje onder- 
scheiden , hetwelk zij alleen te volgen hebben. 
» Maar waartoe toch die dwaze fluitjes?” zal men mij uit alle 
