139 
moet het veld als het ware schoon vegen en nogtans zoo 
vast staan , dat men , nadat de hoenderseerst in een’ grooten 
en daarna in een’ kleineren cirkel zijn genaderd en zich tus- 
„schen den hond en den jager vastgedrukt hebben (1), de- 
zelve in den zit kan schieten en_ voor het eerste schot bijna 
altijd , of ten minste voor het tweede, eenen haan 
kan uitzoeken. Hiertoe is het echter natnurlijk noodig, dat 
de hond reeds op een’ grooten afstand op dezelve aantrekt 
en niet aan het onuitstaanbare geschreeuw gewoon is 
van »geef acht! tout beau!” enz., dat men van zoo 
vele jagers hoort, zoodra hunne honden beginnen te tee- 
kenen. Ì 
Een eenvoudig dreigen met den vinger, of op grooteren 
‚afstand met de zweep , in de nabijheid een enkel » pst 
„moet de plaats innemen van alle andere geruchtmakende en 
galmende waarschuwingen, die zoo dikwerf het wild reeds 
„opjagen , voor dat nog de jager schieten kan , en volmaakt 
toereikende zijn, om den hond, indien hij een weinig te 
veel doorgaat, aan zijnen pligt te herinneren, 
Er zijn jagtliefhebbers , die het als iets bijzonders in hunne 
honden roemen, dat deze somtijds, voor enkele verspreid 
liggende, jonge hoenders staande (want alleen bij de 
zulke of bij die, welke door een’ roofvogel. uit elkander ge- 
jaagd zijnde, zich zeer vastdrukken , kan zulk een geval 
plaats vinden) naast zich laten schieten , zonder toe te sprin- 
‚gen; ik moet echter opregt bekennen, dat ik aan zoo 
iets niet veel waarde hecht; want waartoe zal zulk door- 
Staan den practischen jager dienen? (2) Alles op de wereld 
(1) Het spreekt van zelve, dat ik hier slechts van zulke hoen- 
ders spreek, die nog in het geheel niet beschoten zijn geweest, 
want slechts deze houden het naderen uit. 
(2) Zal er op nieuw geladen worden? Dit mag zich de hond 
laten welgevallen, maar het wild uiet. 
